ูอย่างสบายใจเฉิบ หลังจากซินหรูต้องพิษหนอนกู่ได้ใช้พิษงูขับพิษจากหนอนกู่ออกมาได้ เช่นนั้นพิษในร่างกายของเซียวอี้ย่อมไม่ต่างกัน
ลูกนัยน์ตาของเซียวอี้เหลือกพลิกกลับขึ้นไปด้านบน เขาพูดขาดเป็นห้วงๆ ว่า “เจ้า…สตรี…ผู้นี้…”
รู้แต่แรกเขาเลือกวิธีการถอนพิษแบบช้าจะดีกว่า
หลินชิงเวยกลับชมชอบที่จะมองดูเซียวอี้ได้รับความทุกข์ทรมานและเจ็บปวด นางและเซียวเยี่ยนเอามือไพล่หลังยืนมองเซียวอี้อยู่ริมเตียงด้วยสายตาเย็นชา
เมื่อหลินเสวี่ยหรงเข้ามาเห็นเหตุการณ์เช่นนี้ ไม่ต้องเอ่ยถึงว่าปวดใจเพียงใด นางโผเข้าไปถึงริมเตียงของเซียวอี้แล้วกุมมือของเขาเอาไว้ด้วยน้ำตานองหน้า สะอึกสะอื้นถามว่า ท่านอ๋องท่านเป็นอะไร…อย่าทำให้ข้าตกใจ…”
หลินชิงเวยกล่าวตักเตือนในเวลาที่เหมาะสม “ทางที่ดีที่สุดเจ้าอย่าได้ยกมือเขาขึ้นสูง พิษที่อยู่ในเลือดจะไหลออกมาไม่ได้ เจ้าคิดจะทำร้ายเขาให้ตายหรือ?”
หลินเสวี่ยหรงเพิ่งจะสังเกตเห็นว่าบนข้อมือของเซียวอี้มีบาดแผลอยู่ เลือดสีดำคล้ำกำลังไหลไปตามลำแขนของเขา หลินเสวี่ยหรงไม่กล้ารอช้ารีบวางมือของเซียวอี้กลับไปที่เดิม
สุดท้ายกระทั่งเลือดที่ไหลออกมาจากบาดแผลไม่เป็นสีดำคล้ำแต่กลายเป็นสีแดงสด สีหน้าเขียวคล้ำของเซียวอี้แปรเปลี่ยนเป็นซีดขาวเช่นคนป่วยหนัก หลินชิงเวยเลิกแขนเสื้อทั้งสองข้างของเซียวอี้ขึ้นมาพบว่ากระแสเลือดที่ไหลเวียนบนแขนทั้งสองข้างราบรื่นไม่มีสิ่งใดผิดปกติ หากพาหะตัวนำพิษนั้นเป็นสิ่งมีชี
