หลินชิงเวยตบล่วมยาของตน หรี่ตายิ้มพูดกับหลินเสวี่ยหรง “สิ่งนี้ข้าก็นำมาด้วยแล้ว เจ้าว่าข้ามาทำอันใด?”
หลินเสวี่ยหรงแค่นเสียงเย็น ชัดเจนยิ่งนักว่านางไม่รับน้ำใจ “ข้าไม่ต้องการให้เจ้ามาเสแสร้งแกล้งเป็นคนดีที่นี่!”
หลินชิงเวย “ที่จริงข้ามาด้วยเจตนาดี แต่ทันทีที่เข้าประตูมาก็เห็นหน้าเจ้าข้าจึงเปลี่ยนใจกะทันหัน หากเจ้าขอร้องข้า ข้ายังพอจะพิจารณาได้”
หลินเสวี่ยหรงโกรธจนหัวเราะออกมา “ขอร้องเจ้า? ฝันไปเถอะ ข้าหลินเสวี่ยหรงชาตินี้ก็ไม่มีทางขอร้องเจ้า! ข้าไม่ต้อนรับเจ้าเข้ามาในเรือนข้าเช่นกัน หลีกไป ข้าจะเข้าวังไปเชิญหมอหลวงมารักษาท่านอ๋องด้วยตัวเอง!”
หลินชิงเวยหลีกทางให้นางอย่างใจกว้าง เซียวเยี่ยนมองหลินชิงเวยอย่างไม่กระจ่างแจ้ง หลินชิงเวยส่งสายตาว่า “อย่าหุนหันพลันแล่น” ราวกับกำลังพูดว่า เสด็จอาอย่าเพิ่งใจร้อน หยอกนางเล่นเท่านั้นเอง
อีกทั้งหลินเสวี่ยหรงรู้ดีว่าหลินเสวี่ยหรงจะกลืนน้ำลายตนเองอย่างรวดเร็ว
หลินเสวี่ยหรงเดินผ่านร่างของหลินชิงเวย นางยังเดินออกไปไม่ได้กี่ก้าว หลินชิงเวยก็เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเกียจคร้านว่า “รู้หรือไม่ว่าเหตุใดคนที่เจ้าส่งไปเชิญหมอหลวงล้วนเข้าประตูวังหลวงไม่ได้? เจ้าเป็นแค่อนุเล็กๆ คนหนึ่ง คิดว่าจะเข้าไปได้หรือ?” โทษหลินชิงเวยไม่ได้ที่เพียงมองแค่แวบเดียวมองสถานะอนุของนางออก นี่ไม่ใช่เรื่องยากอันใด หลินเสวี่ยหรงแต่งกายราวกับนางจิ้งจอกอย่างไรอย่างนั้น ไหนเลยจะมีท่าทาง
