ของประมุขฝ่ายหญิงของจวนแม้สักกระผีก?
เพียงแต่คำว่า “อนุเล็กๆ” สองคำนี้ เมื่อหลินเสวี่ยหรงฟังแล้วบาดหูอย่างยิ่งยวด นางถลึงตามองหลินชิงเวยด้วยสายตาคับแค้นใจดวงหน้าซีดขาว หลินชิงเวยพูดต่ออย่างไม่เดือดเนื้อร้อนใจ “ข้าเชื่อว่าเจ้าไปก็เข้าวังไม่ได้เช่นกัน เจ้าไม่ใช่ทั้งพระชายาและไม่ใช่ฮูหยินตราตั้ง ผู้อื่นจะปล่อยให้เจ้าไปหรือ?” หยุดไปครู่หนึ่งก็พูดด้วยสีหน้าคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม “อีกทั้งเสด็จอามีความอดทนอดกลั้น คนทั้งหมดของจวนเซี่ยนอ๋องที่เจ้าส่งออกไปก่อนหน้านี้ล้วนถูกขัดขวาง”
หลินเสวี่ยหรงตัวสั่นเทิ้ม มิน่าเล่า มิน่าเล่าข่าวนี้ส่งไปไม่ถึงวังหลวง ถึงกับถูกเซ่อเจิ้งอ๋องขัดวางเอาไว้! นางมิกล้ามีท่าทีใดๆ ต่อเซ่อเจิ้งอ๋องได้แต่กรีดร้องเสียงแหลมใส่หลินชิงเวยอย่างขาดสติ “หลินชิงเวย เจ้าต้องการอย่างไรกันแน่! ความผิดฐานวางแผนทำร้ายเซี่ยนอ๋องมีโทษถึงตายเจ้ารู้หรือไม่?!”
หลินชิงเวยแบะปาก “เจ้าไม่มีสมองหรือน้ำปัสสาวะเข้าสมองของเจ้ากันแน่ เสด็จอากำลังช่วยเจ้าอยู่”
หลินเสวี่ยหรงเกือบจะทนไม่ไหวเงยหน้าขึ้นหัวเราะ นางพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเย้ยหยันถากถาง “ช่วยข้า? ท่านอ๋องป่วยหนักจนหมดสติไม่ฟื้น เซ่อเจิ้งอ๋องไม่ให้พวกเราเข้าวังไปเชิญหมอหลวง นี่กำลังช่วยข้าหรือซ้ำเติมข้ากันแน่?”
หลินชิงเวย “ข้ามิใช่อยู่ที่นี่หรืออย่างไร หรือเจ้าคิดว่าข้าเก่งกาจไม่เท่าหมอหลวงในวังเหล่านั้น?” พูดแล้วก็หัวเราะขึ้นมา “คาดว่าเจ้า
