คงมัวแต่หมกมุ่นอยู่กับความรักทั้งวัน ก่อนหน้านี้เมื่ออยู่จวนมหาเสนาบดีก็คิดแต่จะเอาอกเอาใจใต้เท้ามหาเสนาบดีกระมัง จึงไม่เคยใส่ใจว่าเซี่ยนอ๋องผู้นั้นของเจ้ามีสถานะและอำนาจอันใดในราชสำนัก เซี่ยนอ๋องประพฤติตนยโสโอหังมีใจคิดทรยศ หากจะโทษก็ต้องโทษที่ยามปกติเขาหยิ่งผยองเกินไป ฝ่าบาททรงหวาดระแวงเขาเป็นอย่างมาก เจ้าว่าหากเจ้าส่งคนเข้าวังไปกราบทูลฝ่าบาทเรื่องเชิญหมอหลวงสำเร็จ เซี่ยนอ๋องจะมีชีวิตยืนยาวขึ้นหรือตายเร็วขึ้นกันเล่า? นี่ก็คือสาเหตุที่เสด็จอาและข้ามาปรากฏกายที่นี่กลางดึก”
ทันทีที่พูดจบ หลินเสวี่ยหรงได้แต่ยืนทึ่มทื่ออยู่ที่นั่น
คำพูดเหล่านี้ของหลินชิงเวยล้วนถูกนางมองข้ามไปเสียสิ้น นางร้อนใจดั่งไฟสุม จิตใจของนางมุ่งแต่คิดจะหาคนมารักษาเซียวอี้ ทว่ากลับไม่รู้ว่าการกระทำที่ไม่ระมัดระวังเช่นนี้จะเป็นการบีบให้เขาเข้าสู่ทางตัน
เซ่อเจิ้งอ๋องพาหลินชิงเวยมาเยือนเป็นการส่วนตัวถึงหน้าประตูจวน ไม่มีความจำเป็นต้องหลอกลวงนางด้วยซ้ำ
หลินชิงเวยยักไหล่พูดอย่างไม่ยี่หระว่า “พอแล้ว ยามนี้เจ้ากระจ่างแจ้งในเรื่องนี้แล้ว จะทำอย่างไรก็สุดแท้แต่เจ้า” พูดแล้วก็หันกายเตรียมออกไปจากจวนเซี่ยนอ๋อง “หวังว่าครั้งนี้เจ้าจะเข้าวังได้อย่างราบรื่นและเชิญหมอหลวงมาได้จะได้ส่งเซี่ยนอ๋องขึ้นสวรรค์เร็วขึ้น”
“เจ้า!” หลินเสวี่ยหรงยังไม่ได้ก้าวจากไป หลินชิงเวยกลับมีท่าทีจะจากไปจริงๆ นางจึงอดที่จะร้อนใจไม่ได้นางหันมองไปเซ่อเจ
