ิ้งอ๋องไม่เห็นเซ่อเจิ้งอ๋องมีปฏิกิริยาใดๆ ยิ่งไม่ต้องกล่าวถึงว่าจะยับยั้งหลินชิงเวย หลินเสวี่ยหรงร้อนใจจนทนไม่ได้จึงส่งเสียงว่า “ในเมื่อเจ้ามาเพื่อรักษาท่านอ๋อง เช่นนั้นก็เข้าไปเถิด!”
หลินชิงเวยหยุดฝีเท้าหันกลับมองหลินเสวี่ยหรงด้วยหางและยิ้มอย่างไร้พิษสง “ไม่ใช่บอกแล้วหรือไรว่า ก่อนหน้านี้คิดจะช่วยรักษา แต่ยามนี้เห็นเจ้าแล้วไม่อยากช่วยรักษาแล้ว เซี่ยนอ๋องตายเร็วไปเกิดใหม่เร็ว อย่างมากทางเซ่อเจิ้งอ๋องก็ต้องเสียเวลาเล็กน้อยเท่านั้นเอง”
ปลายนิ้วเรียวยาวประดุจหยกของหลินเสวี่ยหรงบิดผ้าเช็ดหน้าผ้าไหมในมือแน่น นางขบเขี้ยวเคี้ยวฟันอย่างคับแค้นใจ “เจ้าต้องการอย่างไรกันแน่?”
“เมื่อสักครู่ข้าพูดอย่างไรเล่า?” หลินชิงเวยมีความอดทน แต่หลินเสวี่ยหรงไม่มีความอดทนมากมายเช่นนั้น เซี่ยนอ๋องเซียวอี้ยิ่งไม่มีเวลาอดทนยิ่งกว่าพวกเขารอไม่ได้แล้ว
หลินเสวี่ยหรงประจันหน้าหลินชิงเวยอึดใจหนึ่ง สุดท้ายนางไม่อาจไม่ลงให้หลินชิงเวย จึงกล่าวกับหลินชิงเวยอย่างมีโทสะว่า “ต้องการให้ข้าขอร้องเจ้า เจ้าจึงจะยอมช่วยใช่หรือไม่ เช่นนั้นก็ได้ ถือว่าข้าขอร้องเจ้า!”
หลินชิงเวยพูดอย่างเห็นขัน “ท่าทางราวกับจะกินคนของเจ้าเช่นนี้ ไหนเลยจะมีท่าทีขอร้องผู้อื่นแม้เพียงครึ่งส่วน?”
สีหน้าของหลินเสวี่ยหรงขาวจนเขียว นางกัดฟันแน่น ดวงตาที่มองหลินชิงเวยนั้นเปี่ยมไปด้วยความเกลียดชัง ทว่าสุดท้ายนางยังคงหลุบตาลงต่ำถึงกับคุกเข่าลงช้าๆ เบื้องหน
