“หากเป็นเช่นนี้หม่อมฉันขอบพระทัยฝ่าบาทเพคะ” หลินชิงเวยถวายคำนับให้เซียวจิ่นอย่างเต็มพิธีการจากนั้นหันหลังเดินออกไป
หลังจากกลับมาถึงตำหนักฉางเหยี่ยน แม้หลินชิงเวยจะคิดถึงเตียงนอนของตนเองยิ่งกว่าสิ่งใด แต่ยังคงไม่อาจวางใจไปพักผ่อนได้อย่างเต็มที่ หลินชิงเวยไปห้องของซินหรูเป็นอันดับแรก นางยังไม่ฟื้นซินหรูนอนอยู่บนเตียงอย่างสงบเหมือนมนุษย์หิมะโปร่งแสงซีดขาว
หลินชิงเวยเลือกเฟ้นนางกำนัลมาสองคนเพื่อดูแลซินหรูโดยเฉพาะ เมื่อนางกลับมาซินหรูได้รับการดูแลอย่างไม่ขาดตกบกพร่อง หลังจากเรื่องนี้ผ่านพ้นไปเหล่านางกำนัลและขันทีในตำหนักฉางเหยี่ยนล้วนมีความกล้าหาญ ยืดเอวแผ่นหลังเหยียดตรงได้แล้ว ไม่มีเรื่องอื่นลำพังแค่เรื่องที่หลินชิงเวยสร้างความดีความชอบจากถวายการอารักขาฮ่องเต้ครั้งแล้วครั้งเล่า ตำหนักฉางเหยี่ยนมีบารมีและอำนาจมากกว่าตำหนักอื่นๆ ที่สำคัญเบื้องบนไม่มีจ้าวเฟยที่คอยแต่จะมาอวดอ้างบารมีกดขี่พวกเขาอีกต่อไป
ยามนี้หลินชิงเวยเป็นคนโปรดที่ไม่อาจโปรดปรานได้มากไปกว่านี้ของฮ่องเต้และเซ่อเจิ้งอ๋อง ภายในตำหนักฉางเหยี่ยนมีพระราชโองการเพียงหนึ่งเดียวก็คือปรนนิบัติรับใช้เจาอี๋เหนียงเหนียงในทุกๆ เรื่อง ซึ่งทุกอย่างได้ดำเนินมาถึงจุดสูงสุดเนิ่นนานแล้ว คำพูดของเจาอี๋เหนียงเหนียงสำหรับพวกเขาแล้วก็คือราชการโองการ
นางกำนัลต่างถอยออกไป หลินชิงเวยนั่งอยู่ริมเตียงเป็นเพื่อนซินหรูครู่หนึ่ง นางกุมมืออันเย็นเยียบของซิ
