มื้อนี้หลินชิงเวยไม่อาจกินได้มากกว่านี้อีกแล้ว อาหารเลิศรสบนโต๊ะเสวยในวันนี้แทบจะไม่ได้กินทิ้งกิ้นขว้างแม้แต่น้อย หลินชิงเวยขอลาหยุดกับเซียวจิ่นเป็นเวลาหลายวันเพื่อพักฟื้นร่างกายให้ดี รอให้นางพักฟื้นดีแล้วจึงจะมาถวายการรักษาขาของเขา
ก่อนที่จะออกไปเซียวจิ่นยังได้กำชับนาง “ชิงเวย เจ้าพักผ่อนให้ดี เจิ้นไม่รีบร้อน”
หลินชิงเวยยื่นมือออกมาปิดปากหาวครั้งหนึ่ง “ขอบพระทัยฝ่าบาทที่อภัยเพคะ ยามนี้หม่อมฉันแทบจะทนไม่ไหวที่จะกลับไปถึงตำหนักฉางเหยี่ยนแล้วหัวถึงหมอนก็นอนหลับให้ฟ้ามืดไปเลยเพคะ”
รอยยิ้มของเซียนจิ่นอ่อนโยนขึ้นอีกเล็กน้อย “หลายวันนี้มานี้ลำบากเจ้าแล้ว และทำให้เจ้าไม่ได้รับความเป็นธรรม”
หลินชิงเวยหันกลับมากะพริบตาให้เซียวจิ่น “หากฝ่าบาททรงรู้สึกว่าหม่อมฉันลำบากและไม่ได้รับความเป็นธรรม จะประทานสิ่งของเช่นไข่มุกอัญมณี หรือยาสมุนไพรล้ำค่าให้หม่อมฉันก็ได้นี่เพคะ”
เซียวจิ่นกลับพูดขึ้นอย่างใจกว้างว่า “เจ้าชมชอบสิ่งใด อีกประเดี๋ยวให้เสด็จอาพาเจ้าไปหยิบที่ท้องพระคลัง เจิ้นประทานสิ่งของให้เจ้าเต็มที่เช่นนี้อาจมีบางคนไม่พอใจ”
