่างเลือกที่จะกล่าวถึงเรื่องที่ทำให้เซียวจิ่นยอมรับและให้เขากระจ่างแจ้งโดยง่าย
เรื่องนี้เกี่ยวพันกับความเป็นความตายและผลดีต่อสุขภาพของเซียวจิ่น ต่อให้องค์หญิงแห่งอวิ๋นหนานอ๋องจะมีสถานะพิเศษเพียงใด อีกทั้งนางยังทำร้ายผู้อื่นอีกหลายชีวิต ทำให้ผู้คนในวังหลวงจิตใจกระสับกระส่าย นางย่อมมีชีวิตต่อไปไม่ได้ ความผิดที่นางสังหารผู้อื่นนั้นถือเป็นเรื่องเล็ก ทว่าเรื่องใหญ่ก็คือแคว้นอวิ๋นหนานที่อยู่เบื้องหลังนางนั้นมีจิตใจทะเยอทะยาน ต่อหน้ายอมจำนนต่อต้าเซี่ย แต่ความจริงมีใจคิดคดทรยศ
หลินชิงเวยเห็นเซียวจิ่นนิ่งเงียบไม่พูดจาจึงพูดอีกว่า “ขณะนั้นเป็นตายเท่ากัน สถานการณ์คับขัน อีกทั้งจู๋กุ้ยเหรินเป็นแม่มดหนอนกู่ หากเสด็จอาไม่ลงมือรวดเร็วสักหน่อย พวกเราทั้งสองอาจต้องสิ้นชีพ ฝ่าบาทกำลังคิดว่าเป็นความผิดหม่อมฉันหรือไม่เพคะ?”
หลินชิงเวยกะพริบตาปริบๆ มองเขา
เซียวจิ่นเงยหน้าขึ้นมาพูดกลั้วหัวเราะ “เจิ้นไหนเลยจะโทษเจ้า เจ้าสละชีวิตของตนเพื่อปกป้องเจิ้นครั้งแล้วครั้งเล่า เพียงแต่เรื่องของจู๋กุ้ยเหรินเป็นเรื่องใหญ่ เจ้าและเสด็จอาไม่ได้นำองครักษ์ไปด้วยถือเป็นเรื่องที่ถูกต้อง หาไม่แล้วหากเรื่องนี้เล็ดรอดออกไป เกรงว่าทางด้านอวิ๋นหนานจะไม่สงบ เพียงแต่…ทันทีที่จู๋กุ้ยเหรินตาย เพื่อไม่ให้เป็นที่สงสัยที่พักของนางยังคงต้องมีคนเข้าไปอาศัยอยู่”
“เรื่องนี้ง่ายดายมากเพคะ หาคนรูปร่างใกล้เคียงกับนางเข้าไปอยู่ก็พอแล้ว”
อาหาร
