ยปรากฏให้เห็นความเอาจริงเอาจัง แต่ยังคงพูดจาหยอกเย้า “ดูท่าแล้วคงหมดหวัง เฮ้อ ที่จริงข้าปรารถนาอย่างยิ่งให้คนผู้นั้นลาจากโลกไปนี้ตลอดกาล แต่ยามนี้ดูแล้วเขาดูเหมือนจะยังมีประโยชน์ต่อเซ่อเจิ้งอ๋องอยู่บ้าง”
ส่วนเรื่องที่จะมีประโยชน์อันใดนั้นเซียวเยี่ยนไม่พูด หลินชิงเวยก็กระจ่างแจ้งดีโดยไม่จำเป็นต้องกล่าวออกมา
หาไม่แล้วด้วยอุปนิสัยของเซียวเยี่ยนคงจัดการจัดการเซียวอี้นานแล้ว นี่กลับปล่อยให้เขาใช้ชีวิตอยู่อย่างยโสโอหังเช่นนี้มาเป็นเวลาหลายปี
วันหน้าเมื่อเซียวจิ่นสามารถบริหารราชการแผ่นดินด้วยตัวเอง เซียวเยี่ยนจะคืนอำนาจทั้งหมดให้กับเขา หาไม่แล้วเซียวเยี่ยนประคับประคองช่วยเหลือเซียวจิ่นมาถึงบัดนี้ ปกป้องคุ้มครองเขาจนถึงบัดนี้เพื่ออะไร? หากเซี่ยนอ๋องมาตายในเวลานี้ เซ่อเจิ้งอ๋องเป็นใหญ่เพียงผู้เดียวในราชสำนักย่อมไม่ส่งผลดีต่อเซ่อเจิ้งอ๋อง ฮ่องเต้และเซ่อเจิ้งอ๋องไม่มีศัตรูคนเดียวกัน ยิ่งทำให้ฮ่องเต้เกิดความระแวงต่อเซ่อเจิ้งอ๋องทำให้เกิดช่องว่างระหว่างคนทั้งสองมากขึ้น
