ดเข้ามาระบายอากาศบ้าง
ดังนั้นชิงหลันจึงลอบเร้นกายเข้าไปสำเร็จ
ขณะเดียวกันจู๋กุ้ยเหรินกำลังนั่งอยู่เบื้องหน้าโต๊ะ อาภรณ์สีแดงพลิ้วสะบัด ปลายนิ้วเรียวยาวทั้งสิบของนางกำลังบรรเลงพิณในจังหวะเร่งเร้า สมาธิของนางจดจ่อไม่วอกแวก นางไม่อาจเสียสมาธิแม้แต่น้อย ดวงตาทั้งคู่ของนางค่อยๆ แดงก่ำ นางราวกับสามารถมองเห็นภาพการต่อสู้ข้างนอกผ่านเสียงพิณได้อย่างไรอย่างนั้น
ชิงหลันเลื้อยเข้าไปอย่างเงียบเชียบ นางกำลังพุ่งสมาธิทั้งหมดของตนจึงไม่พบว่ามันเร้นกายเข้ามา
ต่อมาชิงหลันเลื้อยเข้าไปเรื่อยๆ มันเลื้อยขึ้นมาจากข้างใต้โต๊ะวางพิณของจู๋กุ้ยเหรินขึ้นมา หัวของมันเลื้อยขึ้นมาส่ายไปมาอยู่ข้างๆ พิณของจู๋กุ้ยเหริน
มันเป็นงูน้อยจอมซนตัวหนึ่ง มันไม่ได้ฝังเขี้ยวลงไปบนมือของจู๋กุ้ยเหรินในทันที แต่กลับทำให้นางตกใจก่อน ทำให้นางตื่นตระหนกตกใจก่อนแล้วค่อยว่ากัน
ส่วนจู๋กุ้ยเหรินนั้นคาดไม่ถึงอย่างยิ่งว่าบนโต๊ะพิณของตนไฉนจึงปรากฏงูขึ้นอย่างกะทันหัน นางไม่ถึงกับตื่นตระหนกทว่าสมาธิของนางถูกมันทำลายจนหยุดชะงักลง ตนเองนั้นตั้งตัวไม่ติดจึงทำให้พิณสายหนึ่งขาดผึงแล้วบาดลึกเข้าไปในท้องนิ้วของนาง มันดีดผ่านไปด้านข้างอย่างรวดเร็วทำให้เลือดสายหนึ่งกระเซ็นออกมา
จู๋กุ้ยเหรินขมวดคิ้ว กระอักเลือดสดๆ ออกมาคำหนึ่งทันที
[1] เป็นหนึ่งในสมุนไพรแห้งที่มีฤทธิ์เย็นและเขมที่สุดในทางการแพทย์แผนจีนมักใช้สำหรับการรักษาไฟของตับและหัวใจ มีสรรพคุณขับ
