กครั้ง “เสด็จอา วันนั้นไฉนท่านจึงทราบว่าผู้ควบคุมสามารถควบคุมหุ่นเชิดได้เพียงครั้งละหนึ่งคนเท่านั้น?”
เซียวเยี่ยนตอบด้วยสีหน้านิ่งสนิท “ศาสตร์ของพ่อมดหมอผีในเมืองหนานเจียง ผู้ควบคุมสามารถใส่หนอนกู่นี้มากมายหลายชนิดในเวลาเดียวกัน ทว่าเมื่อถึงเวลาควบคุมจริงๆ นั้นกลับควบคุมเพียงหนึ่งในนั้น เพราะพ่อมดต้องใช้พลังจิตอย่างสูง”
“ที่แท้เป็นศาสตร์พ่อมดประเภทหนึ่ง เสด็จอาดูเหมือนจะกระจ่างแจ้งในเรื่องนี้ดี” เมื่อก่อนหลินชิงเวยเคยได้ยินเรื่องของหนอนกู่มาก่อน ทว่ากลับมิเคยเห็นกับตาตนเอง บัดนี้นับว่าได้เปิดหูเปิดตาแล้วใช่หรือไม่?
เซียวเยี่ยน “เปิ่นหวางรู้มาจากในหนังสือ นี่เป็นการพบเห็นครั้งแรก”
หลินชิงเวย “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ยามนี้มิควรเสียเวลาอีก เพื่อไม่ให้นางจับผู้อื่นมาเป็นหุ่นเชิด” พูดแล้วก็หันไปมองเซียวจิ่น “ฝ่าบาท หม่อมฉันขอถามพระองค์ ยืมตัวเสด็จอาไปใช้ก่อนได้หรือไม่เพคะ?”
เซียวจิ่นรู้เรื่องเหล่านี้ไม่มากนักเขาไม่ได้คิดอันใดมากเพียงแต่เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงอันอบอุ่นว่า “เรื่องนี้เป็นเรื่องสำคัญพวกท่านไปจัดการกันก่อนเถิด ทางนี้ไม่ต้องเป็นห่วงเจิ้น ถูกต้องแล้ว นำองครักษ์ไปด้วยมากหน่อยเพื่อป้องกันมิให้ถูกครอบงำโดยหนอนชนิดนี้”
หลินชิงเวยดูออกว่าเขาเซื่องซึมอยู่บ้าง ขณะที่พูดจาก็หลุบเปลือกตาลงทำให้มองไม่เห็นแววตาของเขา หลินชิงเวยยิ้มกับเขาและเอ่ยขึ้นว่า “ฝ่าบาททรงรอสักครู่ รอให้พวกหม่อมฉันจับตัวคน
