ในนาทีนี้เปลี่ยนจากเดือดดาลไปด้วยโทสะกลายเป็นอ่อนแอช่วยเหลือตัวเองไม่ได้และหวาดกลัว “เสด็จอา…”
เสียงเรียกเสด็จอานั้นทำให้ร่างของเซียวเยี่ยนหยุดชะงัก ภายในดวงตาที่เลื่อนลอยราวกับมีกำลังต่อสู้กับสิ่งใดอยู่ หลินชิงเวยเห็นความเปลี่ยนแปลงในดวงตาของเขาเพียงชั่วขณะ จึงพยายามใช้มือค้ำพื้นลุกขึ้นมาพูดว่า “เซียวเยี่ยน ท่านตื่นเถิด เซ่อเจิ้งอ๋องผู้สูงศักดิ์ ไยกลายเป็นหุ่นเชิดให้ผู้อื่นควบคุมเล่า! ท่านจะสังหารเขาภายใต้การควบคุมของผู้อื่นใช่หรือไม่?”
แต่การต่อสู้นั้นเกิดขึ้นเพียงชั่วระยะเวลาแสนสั้น นาทีถัดมาก็มลายหายไป ฝ่ามือของเขาวาดขึ้นแล้วยกมือขึ้นซัดไปทางเซียวจิ่น
ร่างกายของเซียวจิ่นเดิมก็อ่อนแออยู่แล้วไหนเลยจะรับไหว หากถูกฝ่ามือเซียวเยี่ยนฟาดใส่ไม่ตายก็ต้องบาดเจ็บสาหัส
ในนาทีแห่งความเป็นความตายหลินชิงเวยไม่รู้ว่าตนไปเอาความกล้าหาญมาจากที่ไหน ยกเท้าขึ้นได้ก็พุ่งเข้ามากระโดดขึ้นบนแท่นบรรทมมังกรของเซียวจิ่น ดวงตาของเซียวจิ่นเบิกกว้างเมื่อเห็นร่างของหลินชิงเวยเข้ามาใกล้ตนเรื่อยๆ
จากนั้นเขาก็ถูกหลินชิงเวยทับไว้ใต้ร่าง
ดวงตาของเซียวจิ่นมีความหวาดกลัวพาดผ่าน “ชิงเวย…”
หลินชิงเวยไม่พูดจาแต่กดศีรษะของเขาไว้ในอ้อมกอดของตนเพื่อปกป้องเขาให้พ้นภัย
เวลานั้นเมื่อฝ่ามือของเซียวเยี่ยนซัดลงมาเขาเห็นว่าฝ่ามือของตนกำลังจะซัดลงไปบนแผ่นหลังของหลินชิงเวย ดวงตาคมปลาบของเขาเบิกโต แววตาที่ถูกควบคุมของเขาดูเหมือนจะ
