่านร่างของเซียวเยี่ยนไปหยุดอยู่ข้างกายเซียวจิ่นเพื่อย้ายเขาออกไป
เมื่อพวกเขากำลังจะเดินเข้าประตูมา ไหนเลยจะคิดว่าเซียวเยี่ยนพลันลงมือเขารวบรวมพลังลมปรานไว้ที่ฝ่ามือ เพียงสะบัดแขนเสื้อกวาดออกไป เหล่านางกำนัลและขันทีที่ไร้เรี่ยวแรงต่อสู้ก็ถูกซัดออกไปด้านนอกพร้อมกับเสียงร้องอย่างน่าเวทนา
“เซียวเยี่ยน!” หลินชิงเวยตกตะลึง นาทีถัดมาเซียวเยี่ยนหลุบตาลงต่ำมองนางแล้วปัดมือของหลินชิงเวยที่จับชายอาภรณ์ของเขาเอาไว้ออกไป หลินชิงเวยรู้สึกชามือข้างนั้นของตนในชั่วพริบตา ราวกับเนื้อหนังและกระดูกแทบแหลกจนไร้ซึ่งความรู้สึก
หลินชิงเวยสะดุดไปหลายก้าว เซียวเยี่ยนหันกายอีกครั้งมุ่งหน้าเข้าหาเซียวจิ่น
หลินชิงเวยโผเข้ามากอดเอวของเซียวเยี่ยนจากด้านหลัง นางแทงเข็มเงินในมือลงบนแผ่นหลังของเซียวเยี่ยนอย่างไม่คำนึงความแม่นยำ จนปัญญาที่นางตกอยู่ในสถานการณ์อันวิกฤตจึงมิอาจควบคุมน้ำหนักมือได้ เข็มเงินแทงลงไปในผิวหนังของเซียวเยี่ยนได้ครึ่งหนึ่ง แต่เซียวเยี่ยนในยามนี้ถูกควบคุมจึงไม่รู้สึกเจ็บปวดอันใด ทันทีที่เขาเดินพลังลมปรานเข็มเงินเหล่านั้นก็กระเด็นออกจากร่างกายไปฝังตัวอยู่บนผนัง
ต่อมาหลินชิงเวยถูกเซียวเยี่ยนสะบัดออกเหมือนแมวน้อยตัวหนึ่ง ร่างของนางถูกสะบัดจนร่วงหล่นไปชนกับขอบโต๊ะ ราวกับอวัยวะภายในห้าและหกล้วนอยู่ผิดตำแหน่ง เจ็บปวดจนพูดไม่ออก
เซียวจิ่นขดกายเข้าไปในแท่นบรรทมมังกรอันกว้างใหญ่ สายตาที่เขามองเซียวเยี่ยน
