เมื่อหลินชิงเวยวิ่งเข้าไปถึงตำหนักบรรทมของเซียวจิ่น เสียงเหมือนสิ่งของตกแตกบนพื้นดังก้องมาจากข้างใน
นางยืนหอบหายใจอยู่หน้าประตูก็ได้ยินเซียวจิ่นร้องดังลั่น “เสด็จอาโปรดยั้งมือด้วย!”
หลินชิงเวยจับจ้องสายตามองไปเห็นร่างเล็กบอบบางของซินหรูถูกฝ่ามือของเซียวเยี่ยนซัดจนร่วงหล่นลงไปบนพื้น ซินหรูดิ้นรนอยู่บนพื้นกำลังพยายามที่จะลุกขึ้นมา ดวงตาทั้งคู่ของนางแดงก่ำสูญสิ้นสติสัมปชัญญะอย่างสิ้นเชิง ในดวงตาเต็มไปด้วยความเคียดแค้นอาฆาตจ้องเซียวจิ่นเขม็ง
เซียวจิ่นถาม “ซินหรู เจ้าเป็นอะไรไป…”
ซินหรูเหมือนสัตว์ร้ายตัวเล็กๆ นาทีถัดมานางคลานลุกขึ้นมายืนอย่างไม่ใส่ใจต่อความเจ็บปวดบนร่างกาย หันกลับมากระโจนใส่เซียวจิ่นที่อยู่บนเตียงอย่างบ้าคลั่ง
ทว่าเซียวเยี่ยนมีหรือจะปล่อยให้นางมีโอกาสทำเช่นนั้นได้ เมื่อเห็นนางยังไม่สำนึกผิดและปรับปรุงตัว สีหน้าของเขาจึงเยียบเย็นลงดวงตาทั้งคู่ของเขาพลันปรากฏให้เห็นรังสีสังหาร เซียวเยี่ยนเคลื่อนไหวร่างกายเพียงชั่วขณะก็ไปปรากฏตัวเบื้องหน้าซินหรู กำลังคิดจะซัดฝ่ามือลงกลางหน้าผากนาง
หลินชิงเวยร้องตะโกนเสียงหลง “เซียวเยี่ยน!”
ร่างของเซียวเยี่ยนชะงักกึก ท่วงท่าของเขาจึงพลันหยุดชะงักไปด้วย หางตาของเขาเห็นเงาร่างของผู้ที่ยืนอยู่หน้าประตูด้วยความร้อนใจ
แต่ซินหรูไม่ได้ยินอะไรและไม่รู้จักผู้ใดทั้งสิ้น นางกลับฉวยโอกาสนี้ยื่นมือมาจับมือของเซียวเยี่ยน เล็บมือของนางข่วนลงบนมือของเซียวเ
