ยี่ยนเต็มแรงทิ้งรอยไว้บนมือของเขาสามสายทันที
เซียวเยี่ยนตอบโต้ด้วยการพลิกมือไปกุมลำคอของซินหรูตามสัญชาตญาณ ร่างของซินหรูลอยขึ้นกลางอากาศอย่างง่ายดาย ซินหรูทางหนึ่งดิ้นรนจับมือของเซียวเยี่ยน อีกทางหนึ่งส่งเสียงร้องแปลกประหลาดออกจากลำคอ
หลินชิงเวยพูดอย่างตระหนกตกใจ “เซียวเยี่ยน ท่านรีบปล่อยนาง! นางจะต้องถูกหนอนกู่ควบคุมเอาไว้แล้วเป็นแน่!”
เซียวเยี่ยนได้ยินเช่นนั้น ใบหน้าเย็นชาของเขาเกิดความเปลี่ยนแปลงเล็กน้อย ขณะที่มือของเขาบีบคอของซินหรู มือของซินหรูจับมือของเซียวเยี่ยน หนอนเส้นด้ายสีขาวจึงชอนไชเข้าไปในบาดแผลบนมือของเซียวเยี่ยนอย่างไร้สุ้มเสียงโดยที่เซียวเยี่ยนไม่รู้สึกตัวแม้แต่น้อย
ซินหรูเกือบจะหมดลมหายใจอยู่แล้ว นางเบิกตาแดงค่ำทั้งคู่หันหน้าไปมองหลินชิงเวย ราวกับนาทีนั้นความคลุ้มคลั่งและเรี่ยวแรงมหาศาลของนางดำเนินมาถึงที่สุด สิ่งที่เข้ามาแทนที่คือผู้บริสุทธิ์และความน่าสงสาร นางอ้าปากร้องเรียก “พี่…พี่สาว…”
หลินชิงเวยร้องตะโกนอย่างเลือดขึ้นหน้า “เซียวเยี่ยน ท่านปล่อยมือนะ!”
สุดท้ายเซียวเยี่ยนยังคงปล่อยมือจากซินหรู ซินหรูจึงตกลงบนพื้นอย่างสิ้นแรง หลินชิงเวยรีบวิ่งเข้าไปทันที นางไม่มีเวลามาใส่ใจอีกแล้วว่าซินหรูถูกหนอนกู่ควบคุมหรือไม่ และไม่มีเวลามาคำนึงว่าเมื่อนางใกล้ชิดซินหรูจะถูกหนอนกู่แพร่พิษให้ด้วยหรือไม่ นางกอดซินหรูเข้ามาในอกด้วยมือสั่นสะท้านทั้งคู่ ปลายนิ้วเย็นเยียบนั้นแตะลงบน
