ใบหน้าของซินหรู รับรู้ได้ถึงชีพจรของซินหรูที่กำลังเต้นอยู่และค่อยๆ แผ่วลง
หลินชิงเวยสูดลมหายใจเฮือกหนึ่ง นางกลัว นางกลัวว่าซินหรูจะเป็นเช่นปี้หลิง ต่อให้ตายไปแล้วไม่มีความรู้สึกรู้สา ทว่ายังคงเดินเหินไปมาอย่างอิสระ
ชัดเจนยิ่งนักว่าซินหรูยังมีชีวิตอยู่ แม้จะได้รับพิษหนอนกู่แต่ยังมีชีวิตอยู่ ขอเพียงยังมีชีวิตอยู่ย่อมมีความหวัง
สีหน้าของซินหรูซีดขาวจนน่ากลัว กลิ่นอายมรณะเข้าครอบคลุมร่างของนาง
นางดูเหมือนจะได้สติคืนมาในชั่วระยะเวลาสั้นๆ กระบอกตายังคงแดงก่ำ ดวงตาของนางฉาบไปด้วยน้ำบางๆ ชั้นหนึ่ง มือของนางจับหน้าอก “พี่สาว…ข้าเจ็บเหลือเกินเจ้าค่ะ…”
หลินชิงเวยรู้สึกว่าตนเองช่วยอะไรไม่ได้เป็นครั้งแรก “อย่ากลัว ไม่ต้องกลัว จะไม่เป็นไร…พี่สาวจะต้องรักษาเจ้าจนหายแน่ๆ…” แต่นางไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะรักษาอย่างไร
ต้องโทษนางที่ไม่มีเวลาศึกษาหนอนชนิดนี้ นางหาวิธีควบคุมมันไม่ได้ นางไม่รู้ควรทำอย่างไร ชั่วขณะที่หลินชิงเวยกะพริบตานางเห็นเลือดสีดำคล้ำไหลออกมาจากจมูกของซินหรูเหมือนเช่นจ้าวเฟยในวันนั้น
หลินชิงเวยค้นหาขวดยาที่นางมักจะพกติดตัวเสมอออกมาเทยาถอนพิษทั้งหมดออกมาใส่ฝ่ามือแล้วรีบให้ซินหรูกินลงไป
“เด็กดี กินลงไป กินลงไปก็จะไม่เป็นไรแล้ว…”
ซินหรูเชื่อฟังอย่างยิ่ง นางกลืนยาถอนพิษหนึ่งกำมือที่หลินชิงเวยยื่นมาให้ลงคอ
หลินชิงเวยหยิบเข็มเงินออกมาฝังเข็มให้ซินหรู ยิ่งตกอยู่ในสถานการณ์วิกฤติหลินชิงเวยยิ่งมีสมา
