ธิด้วยการฝึกฝนในอาชีพของนาง มือของนางทำงานได้ว่องไวกว่าในยามปกติ นางฝังเข็มลงบนจุดชีพจรใหญ่ของซินหรูอย่างแม่นยำ
ต่อให้ซินหรูมีใจคิดสังหารเซียวจิ่น ทว่าเซียวจิ่นกลับไม่กล่าวโทษนางแม้แต่น้อย เขาถามขึ้นด้วยความเป็นห่วง “ชิงเวย ซินหรูนางเป็นอย่างไรบ้าง?”
หลินชิงเวยไม่มีเวลาตอบคำถาม
เซียวเยี่ยนหันกายเดินเข้าไปหาเซียวจิ่น เขาเดินไปไม่กี่ก้าวในสมองเขาเห็นเพียงความว่างเปล่า ท่ามกลางความว่างเปล่านั้นดวงตาเรียวยาวรูปหงส์ที่มักจะเย็นชาเสมอค่อยๆ ปรากฏสีแดงขึ้น
ยามนี้ในห้องๆ หนึ่ง สตรีในอาภรณ์สีแดงกำลังนั่งอย่างสงบอยู่หน้าโต๊ะตัวหนึ่ง กระโปรงสีแดงนั้นนั้นแผ่คลุมตัวลงบนตั่งเป็นภาพที่เปี่ยมไปด้วยเสน่ห์ กลิ่นหอมจากเครื่องหอมฟุ้งกำจายทั่วห้อง ภายในกระถางธูปรูปสัตว์ปรากฏให้เห็นควันสีเขียวลอยตัวขึ้นมาครอบคลุมใบหน้างดงามของหญิงสาวประดุจความจริงและความฝัน
ดวงตาคมซึ้งของนางลืมขึ้นฉับพลัน ในแววตาของนางราวกับกระแสน้ำที่กำลังไหลวน ริมฝีปากของนางเปิดขึ้นเล็กน้อยเมื่อพูดเสียงเบาว่า “สังหารเขาซะ”
ขณะเดียวกันเซียวเยี่ยนหยุดชะงักย่างก้าว สายตาของเขาค่อยๆ ตกลงบนร่างของเซียวจิ่น แววตาของเขาเปลี่ยนไปชั่วพริบตา แปรเปลี่ยนเป็นคมปลาบ ไม่มีความอบอุ่นอ่อนโยน ซ้ำยังเปี่ยมไปด้วยกลิ่นอายสังหาร
“เสด็จอา เสด็จอาท่านเป็นอะไรไป…” เซียวจิ่นอ่อนไหวยิ่งยวด เขารู้สึกได้ทันทีว่ามีบางสิ่งผิดปกติ
ราวกับเซียวเยี่ยนไม่ได้ยิน เขายังคงเ
