ปี้หลิงและซินหรูต่างตระหนกตกใจทั้งคู่
หลินชิงเวยเก็บเข็มเงินขึ้นมาแล้วปัดๆ มือราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น “ไม่ต้องกังวล นางเพียงแค่นอนหลับไปชั่วคราวเท่านั้นเอง”
ปี้หลิงมีสีหน้าปกติดังเดิม นางถามขึ้นว่า “เหนียงเหนียงมีเรื่องอันใดจะมอบหมายให้บ่าวไปทำเพคะ?”
หลินชิงเวยนั่งยองๆ ลงบนพื้นเปิดฝาขวดยาในมือออกมาอีกครั้ง ให้ปี้หลิงมองเห็นหนอนที่อยู่ข้างในเลื้อยไปข้างหน้า “เห็นแล้วหรือไม่ ของสิ่งนี้”
ปี้หลิงพยักหน้าตื่นกลัว
หลินชิงเวยเก็บหนอนตัวนั้นขึ้นมาแล้วมอบขวดยานั้นให้กับปี้หลิง “มีความเป็นไปได้ว่าหนอนข้างในนี้จะนำพาพวกเจ้าไปพบที่อยู่ของฆาตกร หากข้ามิได้คาดเดาผิดมันควรจะเป็นหนอนที่ฆาตกรเลี้ยงเอาไว้ ยามนี้ข้ามอบมันให้กับเจ้า เจ้าออกไปแล้วนำมันไปมอบให้กับเซ่อเจิ้งอ๋อง เซ่อเจิ้งอ๋องจะอาศัยหนอนตัวนี้จับกุมฆาตกร”
เมื่อแรกปี้หลิงยังมีความหวาดกลัวอยู่บ้าง มือของนางสั่นสะท้านไม่กล้ารับมา
หลินชิงเวยกล่าวกลั้วหัวเราะ “เจ้ากลัวอะไรมีขวดกระเบื้องกั้นกลางอยู่ มันเลื้อยออกมาไม่ได้สักหน่อย นอกจากเจ้าเปิดฝาจุกขวดออก” ปี้หลิงแข็งใจรับมา หลินชิงเวยกล่าวอีกว่า “แต่เจ้าต้องระมัดระวังให้มาก หากมันหนีไปยังดีหน่อย หากมันหนีไปอยู่บนร่างกายของคนละก็ยุ่งยากแน่ๆ”
ปี้หลิงพยักหน้า “เหนียงเหนียงโปรดวางใจเพคะ บ่าวรู้ว่าจะทำทำอย่างไร!”
“ดีแล้ว เจ้ากลับไปเถิด”
ต่อมาปี้หลิงกำขวดยานั้นไว้นั้นมือออกจากเรือนหลังเล็กไป หลินชิงเวย
