้
ยังมีคำพูดของเซ่อเจิ้งอ๋องที่พูดเอาไว้ ไทเฮาห้ามลงทัณฑ์ต่อหลินชิงเวยตามอำเภอใจ
ทันทีที่กลับมาถึงตำหนักคุนเหอ ไทเฮาก็ระเบิดโทสะที่เก็บอัดไว้ในใจ ขณะที่นางกำลังบันดาลโทสะอย่างเดือดดาลจะไม่ให้ข้ารับใช้คนอื่นได้เห็น นางพลิกคว่ำเครื่องประดับ เครื่องลายครามที่จัดวางอยู่ในตำหนักบรรเทาเมื่ออยู่ต่อหน้าหมัวมัวคนสนิทข้างกายเพียงไม่กี่คนเท่านั้น
หมัวมัวเกลี้ยกล่อม “เหนียงเหนียงระงับโทสะด้วยเพคะ!”
ไทเฮากล่าวอย่างคับแค้นใจ “จะให้เปิ่นกงระงับโทสะได้อย่างไรกัน! หลินซื่อตกอยู่ในมือของเปิ่นกงแล้วเชียว เปิ่นกงกลับแตะต้องนางไม่ได้! ฮ่องเต้แกร่งกล้าแล้วจริงๆ ยิ่งมายิ่งเอาใหญ่! ถึงกับกล้าเป็นปรปักษ์กับเปิ่นกงต่อหน้าผู้คนมากมายเช่นนั้น! ยังมีเซ่อเจิ้งอ๋อง! ถึงกับพูดจาแทนนาง!” มือทั้งคู่ของไทเฮาค้ำอยู่บนโต๊ะที่ปูด้วยผ้าไหม ปลายเล็บนั้นจิกลงบนขอบโต๊ะ พูดทั้งตาแดงก่ำว่า “บัดนี้หลินซื่อนางคนชั้นต่ำในสายตาของเขาเป็นคนพิเศษจริงๆ หรือไร?”
[1] คือตำแหน่งตรงกลางระหว่างคิ้วทั้งสอง หรือหว่างคิ้ว
