เมื่อหลินชิงเวยเดินออกมาถึงเรือนด้านหน้าอย่างไม่รีบร้อน จ้าวเฟยกำลังยืนพูดจาเอะเอะเสียงดังยืนอยู่ที่นั่น “หลินชิงเวย เจ้าออกมาเดี๋ยวนี้! เจ้าทำร้ายเชียนเหอจนตาย หรือจะทำตัวเป็นเต่าหดหัวอยู่ในกระดอง!”
จ้าวเฟยเห็นเงาร่างอ่อนเยาว์สวมชุดสีเขียวเดินออกมา ดวงตาของนางแดงก่ำด้วยความเคียดแค้น
หลินชิงเวยกล่าวอย่างไม่ยินดียินร้าย “เรื่องของเชียนเหอมิใช่ได้ข้อสรุปไปตั้งนานแล้วหรือ นางถูกกดให้จมน้ำตายในตำหนักของเหนียงเหนียงแล้วซัดทอดมาให้ตำหนักของข้า เรื่องนี้ได้ตรวจสอบอย่างชัดเจน เหนียงเหนียงยังคิดว่าเป็นข้าทำร้ายเชียนเหอจนตายหรือ เจ้ามีหลักฐานอะไร?”
หลินชิงเวยรู้ว่าเรื่องนี้ย่อมไม่จบลงเพียงเท่านี้ นางกลับคิดไม่ถึงว่าคนที่ไม่ยอมเลิกราเป็นคนแรกจะเป็นเจ้าเฟย แต่มิใช่ฆาตกรตัวจริงที่เป็นผู้สังหารเชียนเหอ
คิดดูแล้วจ้าวเฟยมาสร้างความยุ่งยากให้กับนางก็เป็นเรื่องที่ฆาตรกรตัวจริงได้ยินแล้วต้องพึงพอใจ
“หลักฐาน?” จ้าวเฟยเดินเข้ามาหาหลินชิงเวยทีละก้าว “หลักฐานล้วนเป็นเจ้าที่พูด เจ้าพูดมาเจ้ายังต้องการหลักฐานอันใดอีก? แต่เปิ่นกงรู้ว่าต้องเป็นเจ้าแน่ๆ ที่สังหารเชียนเหอ!”
หลินชิงเวย “หลักฐานทั้งหมด เหนียงเหนียงก็ได้เห็นแล้ว ข้าไม่ได้สังหารเชียนเหอ คิดว่าเหนียงเหนียงน่าจะกระจ่างแจ้งกว่าข้า”
จ้าวเฟยพูดเสียงแหลม “พวกเจ้าอาศัยเพียงแค่วัชพืชเหล่านั้นก็ตัดสินว่านางจมน้ำตายในสระบัวของเปิ่นกงใช่หรือไม่? น่าขัน! ผู้ใ
