ดจะรับรองได้ว่าวัชพืชเหล่านั้นไปเก็บมาจริงๆ ผู้ใดจะรับรองได้ว่าระหว่างนั้นจะไม่มีการปลอมแปลงหลักฐาน! เปิ่นกงรู้ดีว่าฝ่าบาทปกป้องเจ้า แต่เปิ่นกงไม่อาจมองดูเชียนเหอตายเปล่าเช่นนี้! เปิ่นกงต้องทวงความยุติธรรมแทนนาง!” ใบหน้าของจ้าวเฟยบิดเบี้ยว ดวงตาของนางเต็มไปด้วยความโกรธแค้น ย่างก้าวของนางแต่ละก้าวบีบบังคับหลินชิงเวย
ตามย่างก้าวของจ้าวเฟยที่เดินเข้ามาใกล้ แทบจะไม่สังเกตเห็นว่าคิ้วของหลินชิงเวยกระตุกเล็กน้อย นางพบว่าสีหน้าของจ้าวเฟยผิดปกติอย่างยิ่ง ใบหน้านั้นซีดขาวไร้ซึ่งเลือดฝาด กระบอกตาแดงก่ำนั้น นัยน์ตาคู่นั้นค่อยๆ แดงขึ้น ภายใต้ใบหน้าซีดขาวและดวงตานั้นสะดุดตาเกินไป สะดุดจนทำให้รู้สึกหนาวเยือกถึงวิญญาณ
หลินชิงเวย “ฆาตกรที่สังหารเชียนเหอเป็นอีกคนหนึ่ง ต่อให้เจ้าไม่เชื่อความจริงเรื่องนี้ก็ไม่อาจเปลี่ยนแปลงได้ หากเจ้าให้ความร่วมมือสักนิดยังมีความเป็นไปได้ว่าจะจับกุมตัวฆาตกรได้ จ้าวเฟย ข้าว่าสีหน้าเจ้าไม่ค่อยดีไม่สู้เจ้ากลับไปพักผ่อนให้ดี พักผ่อนแล้วค่อยมาปรึกษาหารือเรื่องนี้กันอีกครั้ง”
“ฮ่าๆๆๆ” จ้าวเฟยเงยหน้าขึ้นหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง เมื่อหัวเราะแล้วจึงขบฟันแน่นและกล่าวว่า “มีผู้ใดไม่รู้บ้างว่ามีคนช่วยเจ้า ถึงเวลานั้นเจ้าจะเล่นลูกไม้อะไรอีก!”
พูดแล้วจ้าวเฟยก็เดินเข้ามาใกล้อีก ซินหรูหวาดกลัว หลินชิงเวยดึงร่างของนางมาแอบไว้ข้างหลัง ขันทีของตำหนักฉางเหยี่ยนมิกล้าขัดขวางและไม่รู้ว่าควรจะท
