ำอย่างไรไปชั่วขณะ
ยามนี้จ้าวเฟยยืนอยู่เบื้องหน้าหลินชิงเวย หลินชิงเวยเอื้อมมือไปขว้าข้อมือของจ้าวเฟย นิ้วมือของนางแตะลงบนจุดชีพจรของนางเพื่อฟังชีพจรของนาง
เพียงชั่วระยะเวลาสั้นๆ ขณะที่หลินชิงเวยกำลังจะจับพิรุธจากชีพจรได้ จ้าวเฟยก็สะบัดมือหลินชิงเวยออกอย่างแรง
จ้าวเฟยอ้าปากคิดจะด่าทอทว่ากลับรู้สึกไม่สบายเนื้อสบายตัวอย่างที่สุด ความเจ็บปวดนั้นทำให้มือทั้งคู่ของนางประคองใบหน้าของตนเอาไว้แล้วค่อยๆ โน้มกายลงมา
จ้าวเฟยกัดฟันเอ่ยออกมาทีละคำๆ ด้วยเสียงแหบพร่า “หลินชิงเวย เจ้าคนต่ำช้า…เจ้าทำอันใดกับข้า…”
หลินชิงเวยรู้สึกได้ถึงความผิดปกติ “เป็นตัวเจ้าเองรู้สึกไม่สบาย นี่ก็เป็นความผิดของข้าหรือ? หากเจ้าไม่รังเกียจ ให้ข้าฟังชีพจรของเจ้าดูว่ามันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่”
ทันทีที่สิ้นเสียง ศีรษะเล็กๆ ของซินหรูที่แอบอยู่ข้างหลังโผล่ออกมาชี้นิ้วไปที่จ้าวเฟยอย่างหวาดกลัว “เลือด! เลือดของนางกำลังไหล!”
หลินชิงเวยจับจ้องมองไปพบว่าโลหิตสดๆ เป็นสายไหลออกมาจากร่องนิ้วมือที่จ้าวเฟยประคองหน้าของนางเอาไว้ หลินชิงเวยเห็นนางไม่ยินยอมให้ตนทำการรักษา จึงให้คนไปตามหมอหลวงมา
จ้าวเฟยร้องตะโกนอย่างคลุ้มคลั่ง “ข้าไม่ต้องการให้เจ้ามาเสแสร้งเป็นคนดี!” นางค่อยๆ เงยหน้าขึ้น ใบหน้าซึ่งเคยงดงามเพราะความเจ็บปวดจึงสับสนยิ่งยวด นางจ้องมองรอยเลือดในอุ้งมือของตน ราวกับถูกทำให้ตระหนกตกใจเช่นกัน นางยกมือขึ้นลูบจมูกประจวบเหมาะกับเ
