ลือดกำลังไหลออกจากจมูกของนาง
จ้าวเฟยเห็นเลือดแดงสดในมือทิ่มแทงสายตานัก นางจึงร้องขึ้นอย่างเจ็บปวดและหวาดกลัว “ข้าเป็นอะไร…นี่มันเกิดอะไรขึ้น เหตุใดจึงเลือดไหล…” นางรู้สึกว่าหางตาของนางคันยุบยิบด้วยของเหลวอยู่ในดวงตาของนางทั้งคู่ เบื้องหน้าเป็นสีแดงไปหมด ราวกับมองสิ่งใดล้วนไม่ชัดเจน นางยกมือขึ้นเช็ดรับรู้ได้ว่านั่นเป็นเลือดเช่นกันจึงร้องลั่นด้วยความตกใจในที่สุด
“เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้…” นางเงยหน้าขึ้นมองหลินชิงเวยอย่างเคียดแค้น “ใจคอเจ้าช่างอำมหิตนัก…เจ้าทำอะไรกับข้ากันแน่…อ๊า…”
จ้าวเฟยเลือดไหลออกจากทวารทั้งเจ็ด สีหน้าท่าทางน่าหวาดกลัวอย่างที่สุด ร่างของซินหรูสั่นเทิ้มยืนแอบอยู่ข้างหลังหลินชิงเวย เหล่านางกำนัลที่อยู่ด้านข้างเริ่มส่งเสียงร้องออกมา
จ้าวเฟยยังคงไม่ยอมถอดใจ นางค่อยๆ เดินมาข้างหน้ายื่นมือที่เต็มไปด้วยเลือดสดๆ ออกมา ราวกับจะเข้ามาจับหลินชิงเวย นางอ้าปากราวกับต้องการเอ่ยวาจาอันใด แต่สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไรออกมามีเพียงโลหิตสีดำไหลออกมา จ้าวเฟยหายใจหอบในที่สุดก็พูดเสียงลอดไรฟันออกมาไม่กี่คำ ทว่ากลับเป็นชื่อของหลินชิงเวย “หลิน…ชิงเวย…”
ไม่ต้องพูดถึงซินหรู กระทั่งหลินชิงเวยก็หน้าซีดเผือดเช่นกัน ซินหรูกระตุกแขนเสื้อของหลินชิงเวยและพูดด้วยเสียงสั่นสะท้าน “พี่สาว พี่สาวรีบช่วยนางสิเจ้าคะ…”
ยามนี้เป็นเวลากลางวันแสกๆ จ้าวเฟยมาตายที่นี่ หลินชิงเวยย่อมไม่อาจปัดความรับผิดชอบเด็ดขาด
หลินช
