ยี่ยนกล่าว “ฝ่าบาทโปรดวางพระทัย ทุกอย่างล้วนพูดอย่างกระจ่างแจ้งแล้ว ไทเฮายังไม่ถึงขั้นต้องการแตกหักกับฝ่าบาท” เดินไปสักครู่หนึ่งแล้วกล่าวอีกว่า “ครั้งต่อไปฝ่าบาทไม่ควรปฏิบัติต่อไทเฮาแข็งกร้าวเกินไปจะเป็นการดี”
เซียวจิ่นรู้เหตุผลข้อนี้เช่นกัน “ที่จริงเจิ้นก็ไม่อยากทำเช่นนี้ แต่ไทเฮารังแกข่มเหงคนเกินไป หากมิใช่พวกเราไปถึงเร็วก้าวหนึ่ง ยังไม่รู้ว่านางจะทำกับชิงเวยและซินหรูอย่างไร” เงียบไปครู่หนึ่งก็พูดอีกว่า “เสด็จอารู้ทั้งรู้ว่าไทเฮาเกลียดชังชิงเวย ซ้ำจ้าวเฟยยังเป็นคนของไทเฮา ยามนี้ตายไปแล้ว ไทเฮาเคียดแค้นที่มิอาจถลกหนังชิงเวยออกมาชั้นหนึ่งได้ เหตุใดเสด็จอายังเห็นด้วยกับไทเฮาเรื่องนำตัวชิงเวยไปควบคุมตัวกลับตำหนัก?”
เซียวเยี่ยนพูดเรียบว่า “เช่นนั้นจะเป็นการดีต่อนาง”
ผู้ใดจะรู้ว่าต่อไปจะเกิดเรื่องอันใดขึ้นอีก หลินชิงเวยอยู่ในตำหนักคุนเหอ มีคนเฝ้าไว้ย่อมต้องปลอดภัยกว่า
ในเมื่อเขาพูดเช่นนี้เซียวจิ่นจึงไม่ได้ถามอันใดให้มากความอีก
หลังจากหลินชิงเวยและซินหรูถูกควบคุมตัวไว้ในตำหนักคุนเหอกระทั่งถูกกักขังเอาไว้ เรือนมืดดำหลังเล็กในตำหนักคุนเหอมีมากมาย หลินชิงเวยจดจำไม่ได้ว่าครั้งนี้และครั้งก่อนเป็นสถานที่เดียวกันหรือไม่ ด้านนอกเรือนหลังเล็กมืดดำมีขันทีเฝ้าไว้อย่างแน่นหนา ทางหนึ่งเพื่อป้องกันมิให้เกิดเรื่องเช่นเดียวกับหรงหมัวมัวในครั้งก่อนขึ้นอีก อีกทางหนึ่งเพื่อป้องกันมิให้หลินชิงเวยหลบหนีไปได
