งถูกจัดขึ้นด้วยศักดิ์ฐานะของตำแหน่งเฟย
สายตาของทุกคนล้วนตกไปอยู่บนร่างของหลินชิงเวย เซียวจิ่นและเซียวเยี่ยนล้วนมีความคิดที่จะแยกซินหรูออกมา หากไทเฮายังถือสาซินหรูในเวลานี้จะเป็นการกระทำซึ่งไร้มโนธรรมที่ชัดเจนเกินไปจึงมิได้สั่งให้ขันทีจับกุมตัวซินหรูไปยังตำหนักคุนเหอด้วย
ซินหรูยืดเอวขึ้นตรงก้าวออกมายืนในเวลานี้เอง “พวกท่านจับข้าไปด้วยเถิด พี่สาวไปที่ใดข้าก็ไปที่นั่น”
หลินชิงเวยหันกลับมามองซินหรู เอ่ยพร้อมกับคิ้วที่ขมวดมุ่น “ซินหรู เรื่องนี้ไม่เกี่ยวข้องกับเจ้า เจ้าอยู่ที่นี่ของเจ้าไปเถิด”
ซินหรูยืนกราน “พี่สาวไปที่ใดข้าก็ไปที่นั่นเจ้าค่ะ ขอฝ่าบาทโปรดเมตตาประทานอนุญาต บ่าวจะได้เข้าไปดูแลพี่สาวเพคะ”
ไทเฮายินดีกับคำพูดเหล่านี้ยิ่ง “เด็กๆ จับนางคนชั้นต่ำนี้ไปด้วย”
เมื่อไทเฮาออกไป เซียวจิ่นยังคงพูดตามหลังว่า “เสด็จแม่ เจิ้นจะส่งคนไปเยี่ยมดูหลินเจาอี๋ที่ตำหนักคุนเหอทุกวัน เพื่อเป็นการรับรองว่านางมีการเคลื่อนไหวใดๆ หรือไม่”
ความหมายที่แอบแฝงอยู่ในคำพูดนี้ชัดเจนยิ่งนักว่า หากไทเฮากล้าแตะต้องหลินชิงเวย เขาจะรู้ได้อย่างรวดเร็ว
ไทเฮา “สุดแล้วแต่ฮ่องเต้เถิด”
หลังจากไทเฮาจากไป ตำหนักฉางเหยี่ยนพลันสงบเงียบลงมาในชั่วพริบตา ต่อมาเซียวเยี่ยนและเซียวจิ่นก็ออกจากที่นี่เช่นกัน ระหว่างทางกลับไปเซียวจิ่นเอ่ยขึ้นอย่างมิวางใจ “เสด็จอา เจิ้นยังคงไม่วางใจ หากไทเฮากระทำต่อชิงเวยเช่นครั้งก่อน เช่นนั้น…”
เซียวเ
