็นมักจะเข้าใจว่าหนอนตัวเลี้ยงเลื้อยออกมาจากที่ไหนสักแห่งแล้วบังเอิญผ่านมา
หนอนตัวนั้นมีลักษณะพิเศษอย่างยิ่ง ลำตัวของมันมีสีขาวราวกับน้ำนม ทว่าภายในลำตัวของมันเส้นสีดำเส้นหนึ่ง ดูไปแล้วลำตัวสีขาวของมันราวกับโปร่งแสงเห็นเป็นสองส่วน ทำให้คนที่มองเห็นขนลุกเกรียวอย่างห้ามไม่อยู่
บทที่ 124 ใช้ศาลเตี้ยตัดสิน
หลินชิงเวยนั่งยองๆ ลงไปโดยไม่หยุดคิด นางรีบหยิบขวดยาขวดเล็กที่มักจะพกติดตัวเสมอออกมาขวดหนึ่งแล้วเทยาทั้งหมดที่อยู่ในนั้นออกมาจนหมด จากนั้นนำหนอนตัวนั้นใส่ไว้ในขวดกระเบื้องใบนั้น
และในเวลาเดียวกันไทเฮาเสด็จมาถึง เห็นกับตาว่าจ้าวเฟยนอนแน่นิ่งอยู่บนพื้น อีกทั้งหลินชิงเวยนั่งยองๆ อยู่ข้างกายของนาง บนพื้นเต็มไปด้วยเม็ดยาลูกกลอน
ไทเฮาแทบจะสิ้นสติ และฟื้นคืนสติกลับมาอย่างมิง่ายดายนัก จากนั้นสั่งให้คนจับกุมหลินชิงเวยและซินหรูเอาไว้
ไทเฮาไม่เคยกริ้วเช่นนี้มาก่อน นางเคียดแค้นชิงชังนักที่มิอาจประหารหลินชิงเวยทันที หมัวมัวรูปร่างสูงใหญ่สี่ห้านางควบคุมหลินชิงเวยและซินหรูเอาไว้อย่างแน่นหนา มาตรว่าไม่อย่างไรหลินชิงเวยและซินหรูก็มิอาจจะรอดพ้นจากเคราะห์ครั้งนี้ได้ หากนางและซินหรูตกอยู่ในเงื้อมือของไทเฮามีเพียงเกือบตายและตายเท่านั้น ดังนั้นนางจึงดิ้นรนต่อสู้สุดชีวิต
ชิงหลันรับรู้ได้ว่านายของมันตกอยู่ในอันตราย บาดแผลของมันยังไม่หายดีนักไม่รู้ว่ามันเลื้อยมาจากหนแห่งใด มันเลื้อยเข้าไปในอกของหลินชิงเวยเตรี
