หลินชิงเวยยืนอยู่ในโถงด้านหน้าด้วยสีหน้าสงบนิ่ง ภายในห้องโถงคือศพ
ขณะเดียวกันเมื่อจ้าวเฟยก้าวเข้ามาและมองเห็นนางก็ชี้หน้าว่ากล่าวนางด้วยเสียงแหลมสูงเปี่ยมโทสะ “หลินชิงเวย! เจ้ากำเริบเสิบสานนัก ถึงกับกล้าวางแผนทำร้ายนางกำนัลข้างกายเปิ่นกง! เปิ่นกงยังคิดว่าไยเช้าวันนี้ไม่พบเชียนเหอ คิดไม่ถึงว่านางกลับมาตายอยู่ในตำหนักของเจ้าอย่างไม่รู้สาเหตุ! เด็กๆ จับกุมนางให้เปิ่นกงเดี๋ยวนี้ นำตัวไปตำหนักคุนเหอให้ไทเฮาเป็นผู้ตัดสิน!”
กระบอกตาจ้าวเฟยแดงเรื่อ ดูออกว่านางเดือดดาลแล้วจริงๆ
ทันทีที่มาถึงก็ยกไทเฮาออกมาข่มให้ข้ารับใช้ในตำหนักฉางเหยี่ยนเกรงกลัว
ข้ารับใช้ที่จ้าวเฟยนำมาด้วยคิดจะก้าวขึ้นมาข้างหน้า ถูกสายตาสงบนิ่งของหลินชิงเวยมองกราดไป นางยกยิ้มร้ายกาจพร้อมเอ่ยกับจ้าวเฟย “ข้าให้จ้าวเฟยมารับศพกลับไป คิดไม่ถึงว่าทันทีที่จ้าวเฟยมาถึง ลำดับแรกกลับมิใช่ไปดูให้แน่ใจเสียก่อนว่าคนที่นอนอยู่ในเรือนเป็นเชียนเหอสาวใช้คนสนิทของเจ้าหรือไม่ กลับต้องการมาไล่เรียงความผิดกับข้า จ้าวเฟยช่างมีเหตุผลเหลือเกิน?”
สีหน้าของจ้าวเฟยชะงักกึก นางหันไปส่งสัญญาณทางสายตาให้กับขันทีสองคน ขันทีจึงค้อมกายเดินเข้าไปในห้องโถงเปิดผ้าคลุมสีขาวออกดู จากนั้นจึงออกมารายงานว่า “เรียนเหนียงเหนียง คนที่นอนอยู่ในนั้นเป็นเชียนเหอแน่นอนพะยะค่ะ”
จ้าวเฟยพูดกับหลินชิงเฟยอย่างมีกำลังใจหนักแน่น “ยามนี้เจ้ายังมีสิ่งใดจะพูดอีก!”
หลินชิงเวย “ศพขอ
