งเชียนเหอถูกพบเมื่อเช้า ลอยอยู่ในบ่อน้ำเรือนด้านหลังตำหนักฉางเหยี่ยน ข้าอยากถามจ้าวเฟยเหนียงเหนียงยิ่งนัก เหตุใดเชียนเหอจึงมาตำหนักฉางเหยี่ยนของข้าได้?”
จ้าวเฟยสะอึก ต่อมาจึงกล่าวขึ้นอย่างโกรธแค้น “เปิ่นกงไหนเลยจะรู้ได้ว่าเหตุใดนางจึงมาตายอยู่ที่นี่ การตายของนางย่อมต้องเกี่ยวพันกับตำหนักฉางเหยี่ยนแน่นอน! เจ้าในฐานะประมุขของตำหนักฉางเหยี่ยนต้องรับโทษอย่างเลี่ยงได้ยาก!”
หลินชิงเวยพยักหน้าก้าวลงจากบันไดช้าๆ มาหยุดอยู่เบื้องหน้าจ้าวเฟยมองนางตรงๆ แล้วเอ่ยขึ้นว่า “เช่นนั้นจ้าวเฟยต้องการทำอย่างไร วางท่าเช่นนี้ต้องการให้ข้าชดใช้ชีวิตให้เชียนเหอหรืออย่างไร? แต่ข้าเห็นจ้าวเฟยเข้ามาเพื่อบันดาลโทสะใส่ ทว่าข้ากลับไม่เห็นว่าจะมีความรู้สึกเสียใจอันใด”
ดวงตาคู่งามของเจ้าเฟยตวัดกลับมา นางโกรธจนตัวสั่น “เชียนเหอตายไปแล้ว เปิ่นกงเสียใจแล้วจะมีประโยชน์อันใด สิ่งที่เปิ่นกงควรทำที่สุดมิใช่หาตัวฆาตกรเพื่อทำให้วิญญาณบนสรวงสวรรค์ของนางสงบสุขหรือไร!”
“เหนียงเหนียงหาแล้วหรือไม่?” หลินชิงเวยกล่าว “ทันทีที่เหนียงเหนียงก้าวเข้ามาก็ตัดสินใจไปแล้วว่าข้าคือฆาตกรใช่หรือไม่? อีกประการหนึ่ง เชียนเหอเป็นเพียงนางกำนัลขั้นหนึ่ง ฆาตกรเป็นใครยังไม่รู้แน่ชัด จ้าวเฟยต้องการกล่าวโทษดูจะเป็นการรีบร้อนสักหน่อยหรือไม่?”
“เปิ่นกงรีบร้อน?” จ้าวเฟยแค่นหัวเราะเสียงเย็น “เชียนเหอตายในตำหนักของเจ้า หรือเรื่องนี้ยังไม่กระจ่างแจ้งพอ? ไ
