ศีรษะของนางจมอยู่ในน้ำ ที่เข้ามาในดวงตาคือความมืดสนิทมองอะไรไม่เห็นทั้งสิ้น นางไม่อาจไม่หวาดกลัว ร่างของนางจึงตีน้ำจนแตกกระจายเป็นฟอง
หากเป็นเช่นนี้ต่อไป นางไม่อาจหายใจต้องจมน้ำตายอยู่ที่นี่แน่นอน
หลินชิงเวยตัดสินใจเรียกชิงหลันออกมาในเวลานี้ ร่างของชิงหลันลื่นมันจนสะท้อนแสง ปรากฏขึ้นบนแผ่นหลังของหลินชิงเวย แต่เมื่อมันเห็นชัดเจนว่าผู้ที่ควบคุมหลินชิงเวยเป็นใคร มันกลับไร้ซึ่งความกล้าหาญที่จะต่อสู้
ชิงหลันรับรู้ภาษาคนได้ มันรู้ว่าเจ้านายของตนกำลังตกอยู่ในอันตราย ไม่ว่าคนผู้อยู่เบื้องหน้าจะทำให้มันต่อสู้ไม่ได้ มันยังคงต้องโจมตีอย่างกล้าหาญ จึงพุ่งเข้าหาอีกฝ่าย
ไหนเลยจะคิดว่าอีกฝ่ายไม่กลัวงูแม้แต่น้อย เพียงแค่สะบัดมือมีดสั้นเล่มหนึ่งก็ซัดออกมาจากมือของเขา จากนั้นปักร่างของชิงหลันไว้กับพื้นดินอย่างแม่นยำ มันไร้ซึ่งเรี่ยวแรงจะต่อต้านขัดขืน
ชิงหลันได้รับความเจ็บปวด ร่างของมันบิดเป็นก้อนกลมๆ
หลินชิงเวยไม่รู้ว่าชิงหลันเป็นอย่างไรบ้าง นางยังเอาตัวไม่รอด นางรู้เพียงว่าชิงหลันไม่ได้ทำให้คนผู้นี้ปล่อยมือได้ ชิงหลันย่อมต้องล้มเหลว
ต่อมา หลินชิงเวยสิ้นเรี่ยวแรง การดิ้นรนต่อสู้ค่อยๆ เบาลง น้ำเย็นๆ ในสระเข้ามาในดวงตา หู ปาก และจมูกของนาง นางรู้ว่าสึกเหมือนตนเองเป็นลูกโป่งที่ใส่น้ำเอาไว้ การขาดออกซิเจนเป็นเวลานานเกินไป ทำให้สมองของนางเข้าสู่สภาวะปิดการรับรู้
น้ำหนักของมือที่อยู่บริเวณต้นคอคลายออก คน
