ผู้นั้นปล่อยนางแล้ว ต่อมาเขาผลักนางลงไปในบริเวณน้ำลึกของสระ ขณะเดียวกันอีกด้านหนึ่งพลันปรากฏเงาร่างสีดำสายหนึ่ง รวดเร็วประดุจสายลม มาพร้อมกับลมหมุนและพลังที่แหวกอากาศเข้ามาพุ่งเข้าใส่เงาร่างสีดำด้านนี้
เขาพลิกฝ่ามือตั้งขึ้น ฝ่ามือนั้นซัดผ่านกระแสลมมาอย่างรุนแรงตรงเข้าฟาดฟันเงาร่างสีดำ ศีรษะของเงาสีดำรับฝ่ามือของเขาไปหลายฝ่ามือราวกับจะซัดให้สมองของเงาร่างสีดำให้แตกกระจุย ทว่าที่มหัศจรรย์ก็คือเงาร่างสีดำราวกับไม่เป็นอะไร ยังคงขยับเคลื่อนไหวได้ปกติ เมื่อเห็นว่าตนสู้ศัตรูไม่ได้ จึงรีบเผ่นหนีไปในป่าด้านข้าง ในป่ามืดสนิทเขาจึงหายไปอย่างไร้ร่องรอยในชั่วพริบตา
เซียวเยี่ยนมาช้า หน้าอกเขากระเพื่อมขึ้นลงเห็นได้ว่าเขาวิ่งมาตลอดทางและได้ใช้ความพยายามทั้งหมดในความเร็วที่สุดที่เคยทำมา เขาไม่มีกะจิตกะใจจะไปไล่ตามเงาร่างสีดำนั้น หันกลับมองในสระ ผิวน้ำในสระกำลังกลับเข้าสู่สภาวะเงียบสงบดังเดิม มีเพียงฟองน้ำสองสายที่ปรากฏให้เห็นอยู่บนผิวน้ำ
นาทีถัดมาร่างของเขากระโดดลงไปในสระ
เขากลับมาถึงตำหนักซวี่หยางเป็นเวลาดึกมาก เซียวจิ่นเข้านอนแล้ว ได้ยินนางกำนัลพูดว่าหลินชิงเวยเพิ่งจะออกจากตำหนักซวี่หยางไม่นาน
เมื่อไตร่ตรองว่าหลายวันมานี้ได้เกิดเรื่องอันใดขึ้นบ้าง หลินชิงเวยกลับไปเพียงลำพังคนเดียว เวลานี้กระทั่งในวังก็ไม่ปลอดภัยอีกต่อไป เซียวเยี่ยนไม่รู้ว่าตนเองถูกเวทย์มนต์อันใดดลใจให้รู้สึกว่าต้องส่งหลินชิงเวยกล
