ักดีต่อหน้าที่ เป็นขุนนางผู้ซื่อสัตย์รักแผ่นดิน เขาไม่มีทางสมคบคิดกับผู้อื่น! ท่านพ่อเคยเสนอหนังสือเพื่อลาออกจากราชการ ในเมื่อเจ้าไม่เชื่อในตัวเขา เหตุใดยังต้องรั้งเขาเอาไว้ ใช้สอยเขา! ท่านพ่อตายไปแล้ว เจ้ายังคิดจะใช้ประโยชน์จากเขาเชื่อมโยงความเกี่ยวข้องกับผู้อื่นเพื่อให้เจ้าบรรลุจุดประสงค์ หากเจ้าไม่ใช่ฮ่องเต้ทรราชแล้วจะเป็นอะไรได้!”
“เจ้าบังอาจ!” เซียวจิ่นโกรธจนหน้าแดง อายุน้อยแค่นั้นในแววตากลับปรากฏให้เห็นความน่าเกรงขามโดยที่ไม่ต้องพูดจา
ทว่าหลินชิงเวยหันไปส่ายหน้าให้เขาเบาๆ
เขาสูดลมหายใจลึกๆ สองครั้ง ฝืนข่มกลั้นความรู้สึกเกรี้ยวกราดในใจลงไป
ในสายตาของใครๆ ล้วนคิดว่าเซียวจิ่นใจร้อนเกินไป หากมิใช่เพราะเขาคิดมาโดยตลอดว่ากู้เทียนหลินสมคบคิดกับเซี่ยนอ๋อง ไม่ว่าจะไต่สวนอย่างไรกู้เทียนหลินก็ไม่ยินยอมบอกผู้ที่บงการอยู่เบื้องหลัง กู้เทียนหลินทั้งครอบครัวก้าวขึ้นลานประหาร ส่วนเซี่ยนอ๋องกลับรอดตัวอยู่คนเดียว
ดังนั้นเขาจึงไม่อาจสงบนิ่งเช่นนี้
แต่ภายใต้สถานการณ์เช่นนี้ กำลังทหารหายสาบสูญที่ชายแดน ลำดับแรกที่ต้องการรู้ก็คือมีความเกี่ยวข้องอันใดกับอวิ๋นหนานกระมัง
ราวกับเซียวเยี่ยนรับรู้ได้เช่นกันว่าเรื่องนี้อาจร้ายแรงกว่าที่คิด เขาขมวดคิ้วและถามว่า “เรื่องสถานภาพของทหาร ไพร่พล เจ้ารู้หรือไม่ว่าเกิดเรื่องอันใดขึ้นกันแน่?”
กู้หมิงเฟิ่งส่ายหน้า “ภายในชั่วราตรีเดียว คนทั้งหมดสูญหาย แม่ทัพหยางที่ป
