ีบเล่า ในใจนั้นพึงพอใจอย่างเอกอุ ยังนับได้ว่าเด็กน้อยคนนั้นมีมโนธรรม ไม่เสียแรงที่ตนเองเสียเลือดไปหลายหยด
ผ้าไหมแพรพรรณมีอยู่หลายหีบใหญ่ๆ ยังมีไข่มุกอัญมณีอีกหีบหนึ่ง ปี้หลิงชี้ไปหีบใบหนึ่ง ในนั้นมีผ้าอยู่หลายพับ เนื้อผ้าดูไปแล้วละเอียดประณีตกว่าผ้าพับอื่นๆ อยู่บ้าง ลวดลายที่อยู่ริมผ้านั้นประณีตวิจิตรชวนมองยิ่ง ปี้หลิงพูดขึ้นว่า “นี่เป็นผ้าไหมอวิ๋นจิ่น[1]ของเจียงหนานเพคะ ได้ยินว่าเป็นเครื่องบรรณาการที่นำเข้ามาในแต่ละปีไม่มากนัก ยามนี้ฝ่าบาทประทานให้เหนียงเหนียงมากมายเช่นนี้ เกรงว่าเหนียงเหนียงในตำหนักอื่นคงไม่มีสักพับเพคะ”
สำหรับเนื้อผ้าของอาภรณ์ หลินชิงเวยกลับไม่ได้พิถีพิถันเรื่องนี้เท่าใดนัก ในเมื่อสิ่งของนี้ราคาสูงเยี่ยงนี้ นำมาตัดอาภรณ์ชุดใหม่ก็ไม่เลว
หลินชิงเวยให้นางกำนัลยกหีบที่บรรจุผ้าไหมแพรพรรณธรรมดาเข้ามา แม้จะสู้อวิ๋นจิ่นไม่ได้ แต่ก็หรูหราสูงค่ายิ่ง นางมอบให้กับปี้หลิงสองพับ นางกำนัลคนอื่นๆ ล้วนได้รับสิ่งของกันถ้วนหน้าต่างมีสีหน้ายินดี
ต่อมาหลินชิงเวยจึงไปดูสิ่งของในหีบอื่นๆ สำหรับหลินชิงเวยแล้วหีบนั้นจึงจะเป็นของล้ำค่าสำหรับนาง ในหีบมีกล่องผ้าไหมมากมายซ้อนกันอยู่ ภายในกล่องผ้าไหมล้วนบรรจุยาสมุนไพรล้ำค่าและมีชื่อ ยังมีโสมอายุกว่าร้อยปีและหลิงจืออีกสองดอก ได้ยินนางกำนัลรายงานว่า อายุที่แท้จริงโสมร้อยปีต้นนี้เกือบจะมีอายุห้าร้อยปีแล้ว ภายในวังหลวงแห่งนี้มีเพียงโสมต้นนี้เท่า
