ซินหรูรู้เพียงว่ายาสมุนไพรเหล่านี้เตรียมไว้เพื่อรักษาขาของเซียวจิ่นเท่านั้น นางกลับไม่รู้ว่ามีสรรพคุณอย่างไร แต่ยังคงดูแลปรนนิบัติอย่างระมัดระวังยิ่ง
บัดนี้เห็นหลิงชิงเวยเปิดฝาออกดูเพื่อดมกลิ่นของสมุนไพร ไม่รู้นางคิดอะไรขึ้นมาได้จึงขมวดคิ้ว สีหน้าเต็มไปด้วยความสับสน ซินหรูกล่าวอยากใจกล้าว่า “พี่สาว มีอะไรหรือเจ้าคะ ยานี้ข้าดองไม่ถูกต้องใช่หรือไม่เจ้าคะ…” ซินหรูฟุบกายขึ้นมาบนตู้เพื่อดูสิ่งของข้างใน “แต่พี่สาวบอกให้ใช้สิ่งของใดจำนวนเท่าใด ข้าก็ใช้ตามนั้น ไม่ได้ลดจำนวนหรือเพิ่มสิ่งของใดนะเจ้าคะ…”
หลินชิงเวยกล่าว “ไม่มีอันใด เจ้าทำได้ดีมาก” หลินชิงเวยเดินวนไปวนมาระหว่างไหสมุนไพรและหีบผ้าไหม จากนั้นไปเปิดหีบผ้าไหมเพื่อหยิบต้นโสมห้าร้อยปีต้นนั้นออกดู ช่างปวดใจจริงๆ
“พี่สาวจะใส่โสมต้นนี้ลงไปใช่หรือไม่เจ้าคะ?” ซินหรูเห็นแล้วกระจ่างแจ้งโดยพลัน
หลินชิงเวย “ให้ข้าคิดดูอีกที…” ว่ากันตามเหตุผลแล้ว โสมต้นนี้เซียวจิ่นประทานให้นาง นางไม่มีหน้าที่ต้องโยนโสมต้นนี้ลงไปในไหสมุนไพรกระมัง อีกทั้งในวังหลวงแห่งนี้มีเพียงต้นนี้ต้นเดียว ไม่แน่ว่าต่อไปอาจจะไม่พบสิ่งของล้ำค่าเช่นนี้อีกก็เป็นได้ หากใช้ไปแล้วจะน่าเสียดายเพียงใด! หลินชิงเวยกล่าว “ที่จริงแล้วไม่ใช่ว่าต้องใส่ลงไปให้ได้ เพียงแต่หากใส่ลงไป ฤทธิ์ของยาก็จะนุ่มนวลลงเล็กน้อย ต่อให้ไม่ใส่เซียวจิ่นก็เข้มแข็งพอที่จะไม่เจ็บปวดจนตาย…” อย่างมากก็เจ็บปวดแทบเป็
