นแทบตาย หลินชิงเวยยังพูดไม่จบ พลันร้องเรียกเสียงดัง “นี่!”
นางเห็นมือเล็กๆ ของซินหรูหยิบโสมต้นนั้นขึ้นมาวางลงไปบนปากไหแล้ว ทันทีที่นางคลายมือเสียงโสมต้นนั้นตกลงไปในไฟนั้นดัง ตุ๋ม
หลินชิงเวยกุมหน้าผาก “โสมอายุห้าร้อยปีของข้า…มาถึงมือข้ายังไม่ทันได้อุ่นมือเลย…”
ซินหรูหันมามองนางตาปริบๆ ด้วยแววตาอันบริสุทธิ์ไร้พิษสง “ดูท่าทางพี่สาวลังเลใจเช่นนี้ ซินหรูจึงได้แต่ทำใจกล้าช่วยพี่สาวตัดสินใจ สมุนไพรนี้เป็นโอสถที่นำไปใช้รักษาพระอาการของฝ่าบาท ฝ่าบาทเป็นบุคคลที่สูงศักดิ์ที่สุดในใต้หล้านี้ ไหนเลยจะไม่คู่ควรกับโสมอายุห้าร้อยปีเล่า อีกทั้งขอเพียงฝ่าบาททรงมีบัญชา สมุนไพรมีชื่อราคาสูงค่าทั้งใต้หล้านี้ก็หามาได้ ถึงเวลานั้นพี่สาวยังมีสมุนไพรอย่างอื่นให้สะสมอีกมากมายเจ้าค่ะ”
หลินชิงเวยมองซินหรูอย่างกลัดกลุ้ม “ดูท่าแล้ว เจ้าทุ่มเทจิตใจให้ฝ่าบาทยิ่งกว่าพี่สาวเสียอีก” หลินชิงเวยสลดหดหู่ยิ่งกว่าเดิม
เจ้าเด็กคนนี้ช่างมีวาสนานัก ไม่สิ ต้องกล่าวว่าเจ้าเล่ห์นัก ส่งโสมมาให้ต้นหนึ่ง ครานี้ดียิ่งนัก เขาได้ทำให้จิตใจของซินหรูศิโรราบต่อเขาเนิ่นนานแล้ว ดังนั้นโสมต้นนี้ยังคงนำมาใช้กับเขาในที่สุด
ซินหรูปิดฝากลับไปพูดอย่างยินดีว่า “ในใจของซินหรู พี่สาวจึงจะเป็นที่หนึ่งเจ้าค่ะ หากทำเช่นนี้แล้วจะทำให้มีความมั่นใจมากขึ้นสองส่วนในการรักษาฝ่าบาท เช่นนั้นพวกเรามิใช่ออกจากวังหลวงที่เป็นดังทะเลขมแห่งนี้ได้เร็วขึ้น ต่อไปอยู่
