ใต้ฟ้ากว้างแผ่นดินใหญ่อย่างอิสระแล้วหรือเจ้าคะ”
หลินชิงเวยมองสีหน้าแดงเรื่อของซินหรูเงียบๆ ถูกต้อง ซินหรูยังไม่รู้ว่านางตกหลุมพรางเซ่อเจิ้งอ๋องแล้ว เรื่องที่เซ่อเจิ้งอ๋องรับปากจะปล่อยพวกนางออกจากวังนั้น กลายเป็นความสูญเปล่า
ทว่าในเมื่อซินหรูมีความหวังเช่นนี้ เช่นนั้นนางก็ควรจะรักษาขาของเซียวจิ่นให้ดี ต่อไปหากต้องจากไปจะได้จากไปอย่างสบายใจ ไม่มีคำสัญญาจากเซ่อเจิ้งอ๋อง นางมิใช่ยังมีหยกประจำตัวของเซ่อเจิ้งอ๋องหรือไร นี่เป็นยันต์คุ้มภัยอย่างดี!
ช้าเร็วต้องมีวันหนึ่งที่นางจะพาซินหรูออกจากวังหลวงแห่งนี้ ออกไปใช้ชีวิตข้างนอก เวลาชั่วชีวิตนั้นยาวนานถึงเพียงนั้น ไม่แน่ว่าต่อไปอาจหาสมุนไพรที่ดีกว่านี้ได้อีก
เมื่อคิดได้เช่นนี้ หลินชิงเวยจึงรู้สึกสบายใจขึ้นบ้าง
หลังจากกินอาหารเช้าแล้ว ซินหรูมาช่วยหลินชิงเวยเปลี่ยนยา ใส่ยาและพันแผล นางทำได้อย่างคล่องแคล่ว ก่อนหน้านี้เมื่อมีเวลาว่าง หลินชิงเวยไปหาหนังสือเกี่ยวกับความรู้พื้นฐานของวิชาแพทย์จากห้องสมุดมาให้ซินหรูอ่านและเรียนรู้ ซินหรูผู้น่าสงสารไม่มีพรสวรรค์ในการเรียนรู้เรื่องวัฒนธรรม ประเพณีต่าง ๆ เมื่อก่อนครั้งอยู่ในตำหนักเย็นก็รู้จักตัวหนังสือไม่มาก ดีที่นางเป็นคนขยันช่างถามใฝ่เรียนรู้ เมื่อพบตัวหนังสือที่ไม่รู้จักนางให้ปี้หลิงชี้แนะ สิ่งที่เรียนรู้และเข้าใจได้จึงมีมากขึ้นเรื่อยๆ
หลินชิงเวยมอบผ้าไหมอวิ๋นจิ่นให้กับนางกำนัลเพื่อส่งไปยังกองภูษาทำกา
