หลินชิงเวยไม่กระจ่างแจ้งนักว่าความกังวลเช่นนี้ของนางนั้นเป็นความกังวลที่มีต่อตนเองหรือเซียวเยี่ยนกันแน่
หลินชิงเวยเต็มไปด้วยความหงุดหงิดใจ หรือนางไม่ได้เป็นกังวลเพราะตนเอง แต่เป็นกังวลเพราะบุรุษตัวเหม็นผู้นั้น? ฮ่าๆ น่าขัน! อาศัยอะไรต้องไปกังวลแทนเขา!
เมื่อคนทั้งสองออกจากสำนักหมอหลวง ดวงจันทร์ได้ขึ้นไปแขวนตัวอยู่บนท้องฟ้าแล้ว ดวงจันทร์ในค่ำคืนนี้เป็นรูปจันทร์เสี้ยว แต่มิได้เป็นอุปสรรคต่อแสงจันทร์สีเงินยวงที่สาดส่องลงมาส่งผลให้ก้อนหินสีเขียวสะท้อนกายเป็นสีออกขาว
กลางท้องฟ้าไม่ใกล้ไม่ไกลยังคงจุดพลุดอกไม้ไฟที่ประทุขึ้นท่ามกลางความเงียบสงบ ส่องเส้นทางที่กำลังเดินอยู่นั้นประเดี๋ยวสว่างประเดี๋ยวมืดต่อให้ไม่มีโคมไฟในวังก็ไม่ส่งผลกระทบอันใดต่อการเดินเหิน
ทว่าเด็กถือล่วมยาในสำนักหมอหลวงยังคงส่งโคมไฟดวงหนึ่งด้วยความนอบน้อมให้พวกเขาก่อนออกจากที่นั่น เซียวเยี่ยนเป็นผู้ถือโคมไฟดวงนั้น หลินชิงเวยเดินลงบันไดของสำนักหมอหลวงไปก่อน นางมัวแต่พิศดูแขนข้างนั้นของตนและไม่กล้าเดินเหินไปมาอย่างไม่ระมัดระวัง
ในยามปกติหากหลินชิงเวยเปลือยแขนข้างหนึ่งเมื่ออยู่ต่อหน้าบุรุษคงต้องถูกกล่าวหาว่าเป็นสตรีไม่รักนวลสงวนตัว ไม่รู้จักธรรมเนียมอย่างเลี่ยงได้ยาก แต่เวลานี้นางอยากจะไม่รักนวลสงวนตัวก็ยังทำได้ลำบาก
ออกจากสำนักหมอหลวงคนทั้งสองเดินอยู่บนทางเล็กๆ ท่ามกลางต้นไม้ มองลอดกิ่งก้านสาขาของต้นไม้ยังเห็นแสงสว่างจากการจุ
