ดพลุดอกไม้ไฟ หลินชิงเวยยังได้ยินเสียงดอกไม้ไฟระเบิดท่ามกลางอากาศ
เซียวเยี่ยนหยุดย่างก้าวกะทันหัน หลินชิงเวยจึงหยุดฝีเท้าเงยหน้าขึ้นมองเขา เห็นเขายื่นโคมไฟให้ตน หลินชิงเวยเลิกคิ้วยื่นมือข้างดีออกไปรับมาแล้วกล่าวเนิบๆ ว่า “แสดงเป็นคนดีพอแล้ว ยามนี้จะเลิกการแสดงแล้วหรือ”
หลินชิงเวยถือโคมไฟเดินไปข้างหน้า และกล่าวอีกว่า “ที่จริงข้าไม่ต้องการให้ท่านทำตัวเป็นคนดี ก็แค่บาดเจ็บเล็กน้อยเท่านั้นท่านคิดว่าข้าจะร่ำไห้หรือต้องการให้คนปลอบใจ? ชิ”
เพิ่งจะเดินออกไปไม่กี่ก้าว ขายาวๆ ของเซียวเยี่ยนก็ก้าวตามมาทันนาง เขาพูดขึ้นว่า “หากเจ้าต้องการให้เปิ่นหวางปลอบใจ เจ้าก็บอกออกมาตรงๆ ได้”
ทันทีที่สิ้นเสียงไม่รอให้หลินชิงเวยด่ากลับไป นางจึงได้แต่ตะลึงงัน
เสื้อคลุมเนื้อนุ่มตัวหนึ่งคลุมลงมาบนไหล่ของนาง มันยังเย็นสบายและมีกลิ่นอายของบุรุษอันเข้มข้นอยู่ ทำให้ร่างเล็กแบบบางของนางถูกห่อหุ้มเอาไว้ นางก้มหน้าลงมองถึงกับเป็นเสื้อคลุมของเซียวเยี่ยน เสื้อคลุมตัวนี้เมื่ออยู่บนร่างของนางจึงดูไปแล้วยาวเกินไปจึงถูกนางลากไปกับพื้น
ที่จริงเซียวเยี่ยนไม่ได้ให้นางกลับไปเพียงลำพัง แต่ให้นางถือโคมไฟเพื่อตนเองจะได้ปลดเสื้อคลุมของตนมาคลุมบนร่างของนาง
ความโกรธขึ้งทั้งหลายในใจของหลินชิงเวยพลันอันตรธานไปสิ้น
ถูกต้อง นางเป็นคนใช้ไม่ได้อย่างนี้แหละ!
คิดแล้วยังรู้สึกว่าน่าขัน ให้ตายเถอะ ถึงกับให้บุรุษผู้หนึ่งมีผลกับความสุขความทุกข์ข
