ประยะหนึ่งก็งอท้องลง ให้ตายเถอะทำไมถึงเจ็บขนาดนี้ นางกลายเป็นแม่พระตั้งแต่เมื่อใดกัน แม้กระทั่งดาบของผู้อื่นนางก็ไม่เกรงกลัวเพื่อช่วยเด็กน้อยคนนั้น ผู้ใดบอกว่าบาดแผลภายนอกฟื้นตัวเร็ว ต่อให้เป็นหมอที่เก่งกาจกว่านี้ เมื่อพบว่าตนเองเจ็บป่วยล้วนต้องรีบทำการรักษาทั้งนั้น! เหตุใดนางจึงไม่รีบหลบหนีอย่างรวดเร็วเหมือนผู้อื่นเล่า วังหลวงแห่งนี้มีความผิดพลาดเรื่องความปลอดภัย ไม่ใช่ความผิดของนางเสียหน่อย เป็นความผิดพลาดของเซียวเยี่ยนกระมัง ผู้ใดใช้ให้เขาหาเงาไม่เจอแค่เพียงชั่วพริบตาเล่า
เชอะ นี่เป็นจุดจบของคนดี! หลินชิงเวยสำรวจตรวจตราบาดแผลของตนเอง ได้แต่บ่นกับตนเองว่า สมน้ำหน้า! เจ็บแทบตาย!
ทางด้านนี้หลินชิงเวยไปสำนักหมอหลวง ทางด้านนั้นเซียวเยี่ยนเข็นเก้าอี้ของเซียวจิ่น “ไปเถิด หม่อมฉันส่งฝ่าบาทกลับไปก่อน”
หลังจากกลับมาถึงตำหนักซวี่หยาง นางกำนัลปรนนิบัติเซียวจิ่นล้างหน้าบ้วนปากแล้วส่งเขาขึ้นนอนบนเตียง เซียวจิ่นไม่ได้รบเร้าเซียวเยี่ยน เซียวเยี่ยนรั้งอยู่ที่นั่นไม่นานก็จากไป
เซียวจิ่นรู้ว่าเขายังมีเรื่องอื่นต้องไปทำ ฐานะของผู้บุกรุกยังต้องหาเบาะแสเพื่อตรวจสอบให้ชัดเจน ยังมีบาดแผลของหลินชิงเวยที่ไม่รู้ว่าเป็นอย่างไรบ้าง
ขณะที่เซียวเยี่ยนกำลังจะเดินออกประตูห้องไป เซียวจิ่นพลันร้องเรียกขึ้น “เสด็จอา หากท่านมีเวลาว่าง ช่วยไปดูชิงเวยที่สำนักหมอหลวงแทนเจิ้นด้วยเถิด นางอยู่ที่สำนักหมอหลวงเพียงคนเดียวเ
