กังวลอย่างมาก
เซียวเยี่ยนกล่าว “ฝ่าบาทไม่ต้องกังวล ดีขึ้นพอสมควรแล้ว ล้วนเป็นบาดแผลเล็กน้อย”
ที่จริงแล้วหลินชิงเวยปรารถนาให้เซียวจิ่นยืนกรานให้เซียวเยี่ยนปลีกตัวกลับไปพักผ่อน แต่คำพูดเช่นนั้น ย่อมทำให้เซ่อเจิ้งอ๋องผู้นี้ไม่มีคุณค่าของการมีตัวตนอีกต่อไป
ดังนั้นหลินชิงเวยกระจ่างแจ้งเหลือเกิน เซียวจิ่นย่อมไม่ปฏิเสธ ต่อให้เซียวจิ่นจะออกปากว่าตนเองสามารถทำได้ดี ที่จริงแล้วเขายังคงปรารถนาให้เซียวเยี่ยนเป็นที่พึ่งพาของเขา
เซียวเยี่ยนไม่ได้รั้งอยู่ในตำหนักซวี่หยางนานนัก ก่อนหน้าที่จะออกไปเซียวจิ่นยังเอ่ยขึ้นอีกว่า “เสด็จอา งานเลี้ยงคืนนี้เจิ้นอยากพาชิงเวยไปด้วย”
เรื่องลานประหารครั้งที่แล้วเป็นเขาที่ตัดสินใจโดยพลการ ส่งผลให้หลินชิงเวยพลอยเดือดร้อนไปด้วย ครั้งนี้เซียวจิ่นจึงขอความเห็นจากเซียวเยี่ยน
อย่างไรงานเลี้ยงกลางคืนมิได้ห้ามไม่ให้นางสนมของตำหนักในออกมาปรากฏกาย เมื่อถึงเวลาไทเฮาและนางสนมที่มีตำแหน่งล้วนออกมาร่วมงาน หากจะทิ้งหลินชิงเวยไว้ที่นี่ มิสู้ให้อยู่ใกล้ตาจะเป็นการเหมาะสมกว่า
เซียวเยี่ยนหันไปมองหลินชิงเวยแวบหนึ่ง จากนั้นผงกหน้าเนิบๆ “เช่นนั้นพาหลินเจาอี๋ไปด้วยกันเถิด”
เมื่อเขาเดินผ่านร่างของหลินชิงเวย นางรีบกล่าวว่า “ในงานเลี้ยงโปรดงดดื่มสุราและอาหารรสเผ็ด อย่าได้โทษว่าหม่อมฉันไม่ได้เตือนท่านนะเพคะ”
หลังจากกล่าวประโยคนี้ออกมาฝีเท้าของเซียวเยี่ยนหยุดชะงัก จากนั้นเขาสาวเท้าก้าวใหญ่อ
