อยไปง่ายๆ ไทเฮาสะบัดแขนเสื้อพูดอย่างขุ่นขึ้ง “เจ้าคิดว่าเวลานี้เจ้ามีฮ่องเต้หนุนหลัง เปิ่นกงก็ทำอะไรเจ้าไม่ได้แล้วใช่หรือไม่?” พูดแล้วแขนเสื้อสีทองนั้นก็กวาดผ่านใบหน้าของหลินชิงเวย ลวดลายดอกไม้ที่อยู่บนชายแขนเสื้อนั้นเช็ดไปกับแก้มของนางจนรู้สึกระคายผิวเล็กน้อย ต่อมาได้ยินไทเฮาตรัสว่า “ยังไม่คุกเข่าให้เปิ่นกงอีก!”
ไม่รอให้หลินชิงเวยตั้งตัวติด หมัวมัวผู้นั้นก้าวเข้ามาใช้ฝ่ามือกดหัวไหล่ของหลินชิงเวยพร้อมกับใช้เท้าเตะเข้าไปที่หัวเข่าของนางครั้งหนึ่ง “คุกเข่า!”
หลินชิงเวยเจ็บหัวเข่าขาทั้งคู่จึงคุกเข่าลงไปเองอย่างห้ามไม่อยู่
ดูไทเฮาองค์นี้ก็ไม่ได้แก่ชราอันใด เหตุใดพฤติกรรมและนิสัยจึงเหมือนนางปีศาจเฒ่าตนหนึ่ง แต่ก็ใช่อายุยังน้อยเช่นนี้ก็ต้องมาตกอยู่ในสภาพหญิงม่ายจะไม่หาโอกาสแสดงความมีอยู่ของตัวตนนางได้อย่างไร?
หลินชิงเวยรู้สึกเจ็บหัวเข่าจนหน้าขาวทว่าไม่ส่งเสียง
องครักษ์ผู้ติดตามที่คุกเข่าอยู่ไม่ไกลนั้นแอบๆ ช้อนตาขึ้นมอง เห็นสีหน้าของนางสงบนิ่ง คิ้วโค้งดุจคันศรและดวงตาคมนั้นเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น จึงอดไม่ได้ที่จะเป็นกังวลและรู้สึกเปิดหูเปิดตาอยู่บ้าง
รองเท้าของไทเฮาเหยียบลงบนนิ้วมือของหลินชิงเวยและบดขยี้เต็มแรง นางหรี่ตาลงและกล่าวว่า “อย่าคิดว่าเจ้าได้ปรนนิบัติรับใช้ข้างกายฮ่องเต้แล้ว เจ้าก็จะสามารถหนุนหมอนสูงไร้กังวลได้ ทางที่ดีที่สุดเจ้าจุดธูปภาวนาว่าอย่าให้มีวันตกมาอยู่ในมือของเปิ่นกง”
