หลินชิงเวยทำอย่างพิถีพิถัน ไม่หยุดมือ ไม่หยุดพัก องครักษ์ผู้ติดตามที่เฝ้าอยู่หน้าประตูมองดูหลายครั้ง เขาคิดในใจว่า หากมิใช่เพราะหลินเจาอี๋ปฏิบัติต่อเจ้านายของเขาอย่างขาดความเคารพ เขาย่อมไม่มีความคิดนอกลู่นอกทางต่อนางมากมายเช่นนี้
อย่างน้อยท่าทางเอาจริงเอาจังของหลินชิงเวยในเวลานี้ทำให้ผู้คนเลื่อมใส
เซียวจิ่นได้ยินว่าเซียวเยี่ยนได้รับบาดเจ็บ หลังจากเลิกประชุมเช้าแล้วจึงรีบมาที่นี่ ขณะที่อาการตัวร้อนของเซียวเยี่ยนเพิ่งจะลดลงเขาจึงหลับสนิท
หลินชิงเวยเดินออกมาจากในห้องด้วยสีหน้าเหนื่อยล้า
เซียวจิ่น “ชิงเวย เสด็จอาเป็นอย่างไรบ้าง?”
หลินชิงเวย “ฝ่าบาทไม่ต้องวิตกเพคะ อีกไม่กี่วันก็จะดีขึ้น”
เซียวจิ่นรู้เช่นกันว่าเรื่องเซ่อเจิ้งอ๋องได้รับบาดเจ็บไม่อาจแพร่งพรายออกไป จึงถามหลินชิงเวยว่า “เมื่อคืนเกิดเรื่องอะไรขึ้น เหตุใดเสด็จอาจึงได้รับบาดเจ็บ?”
หลินชิงเวยมองสีหน้าร้อนใจและวิตกกังวลของเซียวจิ่น ในใจคิดว่าไม่ควรปิดบังเด็กน้อยคนนี้เช่นกัน “ระหว่างทางกลับวังหลวงเมื่อคืน พบกับมือสังหารเพคะ”
เซียวจิ่นกุมมือของหลินชิงเวยเอาไว้แล้วพิจารณานางทั่วร่าง “เช่นนั้นเจ้าเล่า เจ้าได้รับบาดเจ็บหรือไม่?”
ความเป็นห่วงในแววตานั้นมีมากกว่าคำพูดที่กล่าวออกมา ถูกเด็กน้อยคนนี้เป็นห่วงแต่กลับทำให้นางรู้สึกได้ถึงความจริงใจ
หลินชิงเวยทำปากบุ้ยใบ้ไปในห้อง “หากข้าได้รับบาดเจ็บ เสด็จอาจะมีเรื่องอะไรได้อย่างไรกัน? เขาล้วนเ
