าน้อยมาตามหาเหนียงเหนียงขอรับ”
“อ้อ” หลินชิงเวยส่งเสียงรับรู้
ท่าทีของเซียวเยี่ยนเปลี่ยนจากเมื่อแรกที่ไม่ยินดียินร้าย ไม่สนใจจะไถ่ถามอันใด นางรู้ดีว่าเมื่อสักครู่ที่เซียวเยี่ยนเจตนาไอโขลกในห้องเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจของไทเฮามิให้สร้างความลำบากใจให้กับนาง บัดนี้ยังให้องครักษ์ผู้ติดตามออกมาตามหานาง
นับได้ว่าเขายังมีมโนธรรมอยู่บ้าง
หลินชิงเวยจับชายกระโปรงของตน กระโปรงของนางสะบัดพลิ้วไปตามลมเฉกเช่นดรุณีน้อย นางเดินไปข้างหน้าสองก้าวแล้วเงยหน้าขึ้นมองกิ่งไม้ที่อยู่ข้างบนศรีษะ ไม่รู้ว่าเป็นต้นอะไรนอกจากมีใบไม้เป็นมันเลื่อมแล้วยังมีดอกไม้สีเหลืองน้ำนมดอกหนึ่งกำลังบานสะพรั่ง
หลินชิงเวยสูงไม่พอจึงเอื้อมไม่ถึง นางจึงชี้ไปที่ดอกไม้และกล่าวว่า “ช่วยข้าเด็ดลงมา”
