หลินชิงเวยกล่าวขึ้นเสียงเบา “เมื่อก่อนท่านปกป้องผู้อื่นโดยไม่คำนึงถึงทุกสิ่งทุกอย่างเช่นนี้ใช่หรือไม่?”
ไม่ใช่
เพียงแต่เหตุผลของเซียวเยี่ยนมีความเป็นกลางอย่างยิ่งยวด เขากล่าวว่า “เจ้าเป็นเจาอี๋ของฮ่องเต้ ซ้ำยังเป็นผู้ถวายการรักษาพระอาการประชวรของฮ่องเต้ บัดนี้ฮ่องเต้มอบเจ้าให้กับเปิ่นหวาง เปิ่นหวางย่อมมีความรับผิดชอบในการปกป้องคุ้มครองเจ้าให้ปลอดภัย มือสังหารเหล่านั้นล้วนพุ่งเป้ามาที่เปิ่นหวางทั้งสิ้น ไม่มีความเกี่ยวข้องอันใดกับเจ้า”
หลินชิงเวยใช้เส้นด้ายที่ทำจากฝ้ายสนเข็ม บาดแผลของเซียวเยี่ยนจำเป็นต้องทำการเย็บแผล นางจึงเอาคืนเขาด้วยการลงมือเย็บแผลด้วยน้ำหนักไม่เบาอย่างเจตนา พร้อมกับถามขึ้นด้วยน้ำเสียงแยกแยะอารมณ์ไม่ออกว่า “ใช่หรือ”
ทว่านางยังคงหักใจไม่ได้อยู่นั่นเอง น้ำหนักมือจึงค่อยๆ อ่อนโยนลงกระทั่งเย็บแผลให้เขาเสร็จสิ้นทั้งหมดแล้วจึงเช็ดคราบเลือด ทายาสมานแผล พันแผลให้บริเวณหัวไหล่ของเขา
ต่อมาหลินชิงเวยนั่งยองๆ ลงหน้าเตียงของเซียวเยี่ยน นางยกมือของเขาขึ้นมาเบาๆ กลางฝ่ามือนั้นแยกแยะไม่ออกระหว่างเลือดและเนื้อ ในสมองของนางกลับย้อนคิดถึงขึ้นมาถึงภาพเหตุการณ์ที่เขายกมือขึ้นต้านรับคมดาบที่อีกฝ่ายฟาดฟันลงมาอย่างห้ามไม่อยู่ ไม่รู้ด้วยเหตุใดเวลานั้นหัวใจของนางเต้นด้วยความเจ็บปวด นางเห็นแววตาที่เปี่ยมไปด้วยจิตสังหารอย่างเดือดดาลของเขา นางไม่รู้สึกหวาดกลัวแต่กลับรู้สึกปลอดภัยอย่างที่สุด
เ
