วลานั้นหากมือสังหารคนนั้นใช้แรงมากกว่านั้นสักหน่อย คาดว่าคงจะทำร้ายเซียวเยี่ยนจนถึงกระดูก
หลินชิงเวยกล่าว “หากลึกขึ้นอีกสักครึ่งชุ่น มือขวาของท่านอาจจะขาดก็เป็นได้”
ต่อจากนั้นเป็นความเงียบสงบเนิ่นนาน กระทั่งหลินชิงเวยช่วยเขาชะล้าง เย็บแผล และพันแผลแล้วเสร็จเมื่อเงยหน้าขึ้นจึงเห็นว่าเซียวเยี่ยนกลับปิดตานอนหลับไปแล้ว
ท่าทางการนอนหลับของเขาสงบนิ่งยิ่งนัก สีหน้านั้นซีดขาวทว่าดูไปแล้วกลับดูองอาจห้าวหาญกว่าในยามปกติ ท่ามกลางความองอาจห้าวหาญนั้นมีความอ่อนโยนอยู่สองส่วน ดวงตาเรียวยาวประดุจดวงตาหงส์เป็นหนึ่งไม่มีสองคู่นั้นปิดลงเบาๆ หรี่ลงเหลือเพียงเส้นระหว่างดวงตาเพียงเส้นเดียว ขนตาทั้งถี่และยาวเฟื้อยอยู่บนขอบตาล่างเห็นเป็นเงาทาบทาลงมา
หลินชิงเวยก้มหน้า ปลายนิ้วของนางสัมผัสปลายนิ้วของเขาเบาๆ ปลายนิ้วนั้นเย็นเยียบราวกับหยกเนื้อดี
หลินชิงเวยไม่ใช่คนเขลาไฉนจะดูไม่ออกว่าบาดแผลทั้งหมดของเซียวเยี่ยนล้วนอยู่ทางด้านขวา และเวลานั้นนางยืนอยู่ทางด้านขวาของเซียวเยี่ยน หากมิใช่เป็นเพราะเซียวเยี่ยนต้องการปกป้องนางไหนเลยจะได้รับบาดแผลเหล่านี้
ที่เขาได้รับบาดเจ็บสาหัสเช่นนี้ล้วนเป็นเพราะนาง
หลินชิงเวยก้มหน้ามองพื้นพูดกับตนเองว่า “หากเปรียบเทียบกับการโมโหฮึดฮัดกับท่าน ข้าควรจะรู้สึกผิดและละอายแก่ใจมากกว่า โมโหท่านก็ไม่ได้อะไรขึ้นมา เซียวจิ่นพูดถูกต้อง ต่อให้ท่านรู้ว่าผิดตรงไหนท่านก็ไม่มีทางแก้ไข” หยุดไปครู่
