รธานไปหมดสิ้น นางเงยหน้าขึ้นพร้อมรอยยิ้มบนริมฝีปาก “ข้าเพิ่งจะบอกว่าท่านเป็นคนที่ต่อให้รู้ว่าตนเองผิดก็ไม่มีวันแก้ไข ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าจะยอมรับ เวลานี้ยอมรับผิดแล้ว?”
เซียวเยี่ยนปิดตาลงอีกครั้ง ไม่แยแสนาง
หลินชิงเวยนั่งลงข้างๆ ล่วมยาของตน “บอกให้ข้าอย่าได้ถือสาเอาความ นี่ ข้าว่าเสด็จอา นี่ท่านกำลังขอโทษใช่หรือไม่?”
“…”
“ท่านขอโทษไม่เป็นใช่หรือไม่? ลำดับแรกของของการขอโทษก็ควรจะต้องพูดว่า ขอโทษ ใช่หรือไม่?”
เซียวเยี่ยนตัดสินใจที่จะไม่พูดคุยกับนางในเรื่องนี้ต่อไป เขาเพียงพูดว่า “เจ้าถือเสียว่าเปิ่นหวางไม่ได้พูดอะไรทั้งสิ้น เวลาไม่เช้าแล้ว เจ้ากลับไปพักผ่อนเถิด”
หลินชิงเวยลุกขึ้นยืนด้วยรอยยิ้ม ก้มหน้าลงมองสภาพของตนที่เต็มไปด้วยคราบเลือด “ข้ากลับไปในสภาพเช่นนี้ เกรงว่าคงจะทำให้ซินหรูของเข้าตกใจตายได้ เสด็จอาที่นี่มีบ่อน้ำพุร้อนกระมัง อยู่ในห้องอาบน้ำนี้เองคงไม่ว่ากระมังหากข้าจะยืมใช้สักครู่”
“…” เซียวเยี่ยนช้อนตาขึ้นก็พบว่าหลินชิงเวยกำลังเดินมุ่งหน้าไปยังห้องอาบน้ำ “ไฉนเจ้าจึงรู้ว่าในนั้นมีน้ำพุร้อน เจ้าอาบน้ำที่นี่เกรงว่าจะไม่เหมาะสม ยังคงกลับไปอาบน้ำที่ตำหนักฉางเหยี่ยนจะดีกว่า”
“แต่ตำหนักฉางเหยี่ยนของข้าไม่มีน้ำพุร้อนนี่นา” หลินชิงเวยเอ่ยอย่างน้อยเนื้อต่ำใจ “เมื่อสักครู่ข้าเห็นสุนัขรับใช้ของท่านยกน้ำร้อนออกมา ที่นี่ไม่มีคนปรนนิบัติรับใช้เหตุใดจึงมีน้ำร้อนเตรียมไว้เล่า ในตำหนักบรรทมข
