งเวยยังคงแยกมันออกจากกัน กระทั่งการบอกกล่าวล่วงหน้าก็ไม่มี นางฉีกเนื้อผ้านั้นออกอย่างรุนแรง บาดแผลจึงถูกทำให้ปริแตกออกโลหิตสดๆ ไหลซึมออกมาอีกครั้ง
องครักษ์ผู้ติดตามที่ยืนดูอยู่ด้านข้างมีสีหน้าไม่ค่อยดีนัก เขาเอ่ยขึ้นว่า “เจาอี๋เหนียงเหนียงเบามือสักหน่อยได้หรือไม่?”
หลินชิงเวยกล่าวทั้งที่ไม่ได้เงยหน้าขึ้นว่า “เจ้าช่วยอะไรสักอย่างได้หรือไม่?”
“เชิญเจาอี๋เหนียงเหนียงรับสั่ง” ขอเพียงเป็นเรื่องที่ส่งผลดีต่อเจ้านายของเขา ต่อให้ต้องตายหมื่นครั้งเขาก็ยินดี
“หุบปาก ออกไป”
ดีชั่วอย่างไรเซียวเยี่ยนก็เป็นถึงเซ่อเจิ้งอ๋องแห่งราชวงศ์ เมื่อสักครู่ตกอยู่ในอันตรายถึงเพียงนั้น เขาใช้ฝ่ามือต้านรับดาบก็ยังมิเกรงกลัว จะเกรงกลัวความเจ็บปวดเพียงแค่นี้?
เพียงแต่องครักษ์ผู้ติดตามยืนอยู่ข้างหลังหลินชิงเวย สายตาจ้องจับผิดนางอย่างไรอย่างนั้น ดูเหมือนหากนางทำอะไรไม่ถูกต้องก็จะจับตัวนางโยนออกไปข้างนอกทันที หลายครั้งที่หลินชิงเวยหยิบสิ่งของในล่วมยา ข้อศอกของนางจะสัมผัสกับร่างขององครักษ์ผู้ติดตามเสมอ ช่างขวางมือขวางเท้ายิ่งนัก
ดังนั้นองครักษ์ผู้ติดตามจึงได้แต่ไสหัวออกไปอย่างเงียบๆ ในที่สุด หลินชิงเวยยังไม่ลืมที่จะกำชับเขาอีกประโยคหนึ่งว่า “ช่วยปิดประตูด้วย”
องครักษ์ผู้ติดตามปิดประตูด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ
น้ำเสียงที่หลินชิงเวยเอ่ยกับเซียวเยี่ยนนั้นอ่อนโยนลงมากอย่างชัดเจน “ท่านนอนคว่ำ”
หลังจากเซียวเยี่ยนนอนคว่ำลงบน
