เตียง เขาจึงเปลือยร่างกายท่อนบน บาดแผลบริเวณหัวไหล่นั้นเปิดออกเห็นเนื้อ ทิ่มแทงสายตายิ่งนัก ราวกับเห็นกระดูกสีขาวลึกๆ
นางขมวดคิ้วทั้งคู่เห็นเซียวเยี่ยนไม่ส่งเสียงร้องสักแอะจึงอดโมโหโกรธาอย่างปราศจากเหตุผลไม่ได้ “ท่านไม่ใช่คนเหล็กเสียหน่อย ไม่รู้จักเจ็บปวดหรือไร?”
ผ่านไปครู่หนึ่งเซียวเยี่ยนจึงตอบนางเรียบๆ “เคยชินแล้วก็ดีเอง”
เคยชินแล้วก็ดีเอง
เขามักจะได้รับบาดเจ็บเช่นนี้?
หลินชิงเวยไม่ต้องคิดก็รู้ว่าย่อมต้องเป็นเช่นนั้นแน่ สายตาของนางจับจ้องอยู่บนแผ่นหลังงดงาม เส้นสายของกล้ามเนื้อทุกส่วนล้วนดูแล้วเป็นมัดๆ แต่ต่อให้แข็งแกร่งกว่านี้อย่างไรก็มิใช่กำแพงโลหะกระดูกเหล็ก ตลอดระยะเวลาหลายปีที่ผ่านมาบนแผ่นหลังของเขาเต็มไปด้วยรอยแผลเป็นมากมาย
แผลลึกแผลตื้นไม่รู้ว่าได้รับบาดเจ็บมากี่ครั้ง
หลินชิงเวยเก็บงำอารมณ์แล้วใช้ผ้าขนหนูที่ซับน้ำแล้วช่วยเขาเช็ดตัวทำความสะอาดคราบเลือดบนร่างกาย จากนั้นใช้น้ำยาล้างแผลที่ทำมาโดยเฉพาะในล่วมยาทำความสะอาดบาดแผลให้เขา
ความเจ็บปวดที่น้ำยาล้างแผลกัดผิวและเนื้อนั้นนางกระจ่างแจ้งดี ก็เหมือนกับการใช้แอลกอฮอล์ฆ่าเชื้ออย่างไรอย่างนั้น ทั้งถูกกระตุ้นให้เจ็บปวดแสบร้อนทว่าเซียวเยี่ยนกลับกัดฟันแน่นไม่ส่งเสียงร้องสักครั้งเดียว
