นชิงเวยกลับมา
โชคดีที่ทั้งสองมีชีวิตรอดกลับมา หาไม่แล้วเขาย่อมไม่มีทางรอดชีวิตเช่นกัน
หลินชิงเวยพยุงเซียวเยี่ยนเข้าไปเอนกายในรถม้าแล้วสั่งคนบังคับม้าว่า “กลับวังเร็วเข้า!”
รถม้าเริ่มออกวิ่งมุ่งหน้าไปบนท้องถนนราวกับเหินได้ เวลานี้ผู้คนบนถนนเริ่มบางตาลง เมื่อพบเห็นพวกเขาต่างพากันหลบหลีกเข้าสองข้างทาง
ศีรษะของเซียวเยี่ยนพิงกับตัวรถม้า แสงจากโคมไฟที่ส่องลอดเข้ามาจากด้านนอกหน้าต่างรถม้ายิ่งขับให้ใบหน้าของเขาซีดขาว ชัดเจนยิ่งนักว่าเขาเสียโลหิตมากเกินไป เขาเห็นหลินชิงเวยขมวดคิ้วแน่นจึงเอ่ยขึ้นเนิบๆ “เจ้าไม่ต้องกังวล บาดแผลเล็กน้อยเช่นนี้ไม่มีอะไร”
หลินชิงเวยกล่าว “บาดเจ็บนั้นไม่ทำให้คนตาย แต่ท่านเสียเลือดมากเกินไปย่อมมีโอกาสที่จะมีอันตรายถึงชีวิตเช่นกัน ท่านจี้สกัดจุดชีพจรของท่านจะเป็นการดีที่สุด ผ้าที่รัดเอาไว้ของข้าช่วยอะไรไม่ได้มากนัก” นางเห็นบนท้องถนนยังมีร้านยาที่ยังไม่ปิดจึงบังเกิดความคิดบางอย่างที่ส่งผลให้จิตใจของนางลอยคว้าง
เซียวเยี่ยนยกมือขึ้นสกัดจุดชีพจรบนแขนของตน แล้วยังสกัดจุดบริเวณหัวไหล่อีกสองครั้ง เพียงแต่ดูจากท่าทางไม่อนาทรร้อนใจของเขาแล้วราวกับเป็นเรื่องปกติธรรมดายิ่งนัก
อีกฝ่ายมีจุดประสงค์ต้องการสังหารเซียวเยี่ยนย่อมต้องรู้ร่องรอยของเซียวเยี่ยน ยามนี้ม้าเร็วกลับไปถึงวังหลวงจะกลายเป็นจุดสนใจที่โดดเด่นเกินไป มีความเป็นไปได้อย่างยิ่งว่าจะทำให้อีกฝ่ายเกิดความคิดตามล่าสังหารเ
