ีท่าทีขบเขี้ยวเคี้ยวฟันด้วยความขุ่นขึ้งเท่าใด ดูเหมือนจะยิ่งเบิกบานใจ สีหน้าของเขาไม่เปลี่ยนแปลง ทว่าหางตาของดวงตาหงส์ทั้งคู่นั้นกลับชี้ขึ้นเล็กน้อย
บนถนนของถนนสายรองเงียบสงัดอย่างยิ่ง บ้านเรือนของชาวบ้านอยู่ค่อนเข้าไปด้านใน บนกำแพงหินสีเขียวคือแผ่นกระเบื้องสีดำ เงียบสงบเสียจนทำให้แสงจันทร์ที่ส่งลงมากลายเป็นคลื่นสีเงินเรียงกันเป็นแถว
เซียวเยี่ยนยังคงเดินอยู่ข้างหน้า หลินชิงเวยเหยียบลงบนพื้นตามแสงจันทร์ที่สาดลงบนพื้นจนเห็นสีดำขาวตัดกันอย่างชัดเจน นางยังคงบ่นงึมงำเหมือนคนชราตัวน้อย
ไม่รู้ว่าเดินมาไกลเพียงใด ถึงสถานที่แห่งใด อย่างไรก็ยังไม่ใกล้สถานที่จอดรถม้า คนทั้งสองยังคงเดินอยู่บนถนนสายรอง ทันทีที่ย่างก้าวของเซียวเยี่ยนลังเล หลินชิงเวยได้แต่ก้มหน้าก้มตาเดินไปด้วยพร้อมกับบ่นตะพึดตะพือไปด้วย ครั้งนี้ยังคงหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะชนเข้ากับแผ่นหลังของเซียวเยี่ยน คาดว่าจมูกของนางคงจะเบี้ยวไปแล้ว
หลินชิงเวยกำลังจะเงยหน้าขึ้นด่าทอแต่นางรับรู้ได้ว่าร่างของเซียวเยี่ยนพลันตึงเครียด แผ่นหลังอันผ่อนคลายของเขาเริ่มปรากฏให้เห็นเส้นสาสยกล้ามเนื้อชัดเจน ร่างทั้งร่างของเขาแผ่กลิ่นอายอันเย็นเยียบออกมา
