ียสิ้น
เซียวเยี่ยนหันกายกลับไปด้วยท่าทีเย่อหยิ่งมุ่งหน้าเดินหน้าต่อไป
หลินชิงเวยคับแค้นใจจนแทบเต้นอยู่ด้านหลังมิน่าเล่าคนผู้นี้จึงได้ตอบตกลงอย่างง่ายดาย เขาถึงกับใช้ประโยชน์จากช่องโหว่ของนาง! บรรยากาศอันงดงามก่อนหน้านี้ถูกทำลายลงไม่มีเหลือ หลินชิงเวยพุ่งออกไปข้างหน้าปรารถนาจะถีบเข้าไปที่แผ่นหลังของเขาสักสองครั้ง ทว่านางอ่อนด้อยยิ่งนักเตะออกไปแล้วกลับล้มลงบนพื้นได้แต่พยุงเอวของตนพร้อมกับด่าทอ “เซียวเยี่ยน ท่านมันคนต่ำช้า คนเลว วันๆ เอาแต่คิดบัญชีสตรีตัวเล็กๆ คนหนึ่ง หน้าของท่านควรจะนำไปไว้ที่ใดกัน…โอ๊ยยยย ข้าเจ็บเอว”
เซียวเยี่ยนเดินลงบันไดขั้นเล็กๆ ไปแล้วหันกลับมามอง เห็นหลินชิงเวยฟุบอยู่บนขั้นบันไดนั้น ทว่าปากยังคงพ่นวาจาร้ายกาจไม่หยุดปาก
หลินชิงเวยพูดอย่างแค้นเคืองว่า “มองอะไรเล่า ยังไม่รีบมาประคองข้าอีก เอวข้าเคล็ดแล้ว!”
เซียวเยียนได้แต่เดินกลับไปอีกครั้งประคองหลินชิงเวยขึ้นมาอีกทั้งยังพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนและมีน้ำอดน้ำทนว่า “ต่อไปอย่าได้ทำเรื่องอันตรายเช่นนี้อีก หากคราวหน้าล้มลงไปข้าจะไม่รับผิดชอบ”
หลินชิงเวยทางหนึ่งพยุงเอวของของตน อีกทางหนึ่งค่อยๆ เดินอย่างระมัดระวัง ยังไม่ลืมที่จะด่าเซียวเยี่ยนไปตลอดทาง
คนเลว สุภาพบุรุษจอมปลอม คนต่ำช้า ล้วนถูกนางขบเขี้ยวเคี้ยวฟันด่าทอวนไปวนมากระทั่งปากจะมีตุ่มน้ำพองออกมาแล้ว ที่น่าแปลกก็คือเซียวเยี่ยนฟังแล้วกลับไม่โกรธเคือง
เขาเห็นหลินชิงเวยม
